Thursday, June 18, 2009

ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗ

Σήμερα είναι διαδεδομένη ή άποψη, ότι οί αρχαίοι Έλληνες Φιλοσοφούσαν, νομοθετούσαν, έγραφαν ιστορία, λογοτεχνικά κείμενα, θεατρικά έργα καί έθεταν τίς βάσεις όλων τών επιστημών, αλλά δέν ασχολούνταν μέ τό πείραμα. Υπάρχει επίσης ή άποψη πώς κάπου κάπως κάποτε, οί Έλληνες πήραν τίς γνώσεις των από λαούς τής Ανατολής, τού Βορρά, τής Δύσεως, τού Νότου, ίσως καί από λαούς άλλων πλανητών, αρκεί νά μήν ήταν δικές των καί κατόπιν εθεμελίωσαν μέ τάξη μέν αλλά φαντασία δέ όλες τίς θετικές καί κλασσικές επιστήμες. Όσο καί άν ψάξει κάποιος δέν υπάρχει περίπτωση νά βρεί ούτε έναν - ούτε έναν σημαντικό αστρονόμο μέ συγγράμματα πού νά έστειλε «έξ ανατολών τό φώς» στούς Έλληνες.
Ό Ρωμαίος ιστορικός Βιτρούβιος στό έργο του «Περί Αριτεκτονικής» αναφέρει εκατοντάδες Έλληνες μηχανικούς καί αρχιτέκτονες, αλλά ούτε έναν Ρωμαίο. Τόν 14ον αιώνα ιδρύθηκαν τά πρώτα πανεπιστήμια στήν Ευρώπη, όπου πόλεις καί κράτη καυχώνται γι’αυτά. Στήν Ελλάδα όμως χιλιάδες χρόνια πρίν υπήρχαν : ή Ιωνική σχολή, ή Πυθαγόρειος σχολή, ή Ακαδημία τού Πλάτωνος, ή Ελεατική σχολή, ή Σχολή τού Ευδόξου, ή Ιατρική Σχολή Μασσαλίας, τό Μουσείον τής Αλεξανδρείας(τό πρώτο Πολυτεχνείο στήν ιστορία),τό Πανδιδακτήριον τής Κωνσταντινουπόλεως. Αξιοσημείωτο είναι πώς ενώ χρειάστηκε νά φθάσουμε στόν 20ον αιώνα γιά νά επιτραπεί ή είσοδος τών γυναικών στά πανεπιστήμια, στήν Ελλάδα επιτρεπόταν ή είσοδος σέ όλες τίς σχολές, από τούς αρχαίους χρόνους.
Ή κλασσική εποχή δέν ήταν ή αρχή καί τό τέλος τής Ελληνικής διανοήσεως. Ό εμπρησμός τής περίφημης βιβλιοθήκης τής Αλεξανδρείας, αλλά καί άλλων, είχε ώς αποτέλεσμα τήν καταστροφή πάνω από 700000 συγγράμματα. Από τά ελάχιστα πού σώθηκαν μπορούμε νά αντλήσουμε κάποιες πληροφορίες καί νά εκτιμήσουμε τό μέγεθος τής γνώσεως πού κατείχον οί πρόγονοι ημών. Ή διαπίστωση τής σφαιρικότητος τής γής, καί ή ανακάλυψη τών κινήσεων τών ουρανίων σωμάτων, τά ημερολόγια, οί αριθμοί (1,2,3...), ή στερεομετρία, ή γεωμετρία, ή άλγεβρα, ή φυσική, ή χημεία, ή αστρονομία καί άλλα, δέν είναι δυνατόν νά έγιναν μέσα σέ δύο αιώνες, ξεκινώντας από τό μηδέν. Τά αρχαιολογικά ευρήματα πανάρχαιων Ελληνικών περιόδων, όπως τής Μινυακής, Μινωικής καί Μυκηναϊκής, μάς δίδουν αποδείξεις περί γνώσεων υψηλού επιπέδου σέ πολύ παλαιά χρόνια. Ή συγκέντρωση όλων αυτών τών γνώσεων έδωσε τό πλεονέκτημα σέ σπουδαία πρόσωπα τής κλασσικής εποχής, νά πατήσουν σέ αυτές τίς γνώσεις καί νά τίς αναπτύξουν σέ επιστήμες σέ σύντομο χρόνο. Τό ίδιο συμβαίνει καί μέ τήν ποίηση. Δέν είναι δυνατόν νά ξεκινά ή ποίηση στήν Ελλάδα μέ ≈ 25000 στίχους τού Ομήρου τόν 8ον π.χ.αιώνα. Ή λογική θέλει εκατοντάδες χρόνια πρίν, τήν δημιουργία μικρών ποιημάτων 5-10 στίχων καί κατόπιν τήν ανάπτυξή των.





Φ Υ Σ Ι Κ Η

Η επιστήμη που μελετά τη φύση και προσπαθεί να βρει τους φυσικούς νόμους, οι οποίοι καθορίζουν τα διάφορα φαινόμενα που εξετάζει, λέγεται φυσική. Ο όρος Φυσική δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην αρχαία Ελλάδα από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, αργότερα συνδέθηκε με ένα πλήθος από συγγενείς επιστήμες (φυσικές επιστήμες), όπως η Χημεία, η Γεωλογία, η Αστρονομία κ.ά. Πολύ αργότερα καθένας από τους κλάδους αυτούς αποσπάστηκε και αποτέλεσε ιδιαίτερη επιστήμη.Κατασκευές που στηρίζονται σε αρχές της Φυσικής παρουσιάζονται περίπου από το 1450 π.Χ., αλλά η προσπάθεια για σύνδεση ανάμεσα σε αίτιο και αποτέλεσμα άρχισε κυρίως στην ελληνική αρχαιότητα και στα ελληνιστικά χρόνια (700 π.Χ.-150 μ.Χ.). Οι σπουδαιότεροι φιλόσοφοι κάθε εποχής (Πυθαγόρας, Εμπεδοκλής, Αναξαγόρας, Λεύκιππος, Αριστοτέλης, Δημόκριτος, Αρχιμήδης κ.ά.) θέλησαν να κάνουν αναγωγή της μεταβαλλόμενης ποικιλίας των φαινομένων σε μια γενική αρχή, ενώ ζήτησαν να βρουν μία «υλική αιτία» για κάθε φαινόμενο. Έτσι άρχισαν να αναρωτιούνται κατά πόσο η υλική αιτία θα έπρεπε να ταυτιστεί με κάποια από τις θεωρούμενες τότε απλές μορφές της ύλης, όπως το «νερό» στη φιλοσοφία του Θαλή, το «πυρ» στη φιλοσοφία του Ηράκλειτου ή με κάποια άλλη θεμελιακή αιτία.Το γεγονός όμως είναι ότι ενώ σε αυτήν την περίοδο παρουσιάζονται φυσικές έννοιες και διατυπώνονται νόμοι, λείπει τελείως η πειραματική μέθοδος έρευνας και απόδειξης.
Η καθιέρωση των πειραμάτων στόν δυτικό κόσμο εκτός Ελλάδος, άρχισε με το Γαλιλαίο το 17ο αι., ήταν μία επανάσταση στον τομέα της φυσικής έρευνας και συμπληρώθηκε με το Νεύτωνα. Η άλλη επανάσταση άρχισε στο τέλος του 19ου αι. με γεγονότα μεγάλης σπουδαιότητας, όπως οι ανακαλύψεις των ακτινών Χ, της ραδιενέργειας και του ηλεκτρονίου. Αυτή η δεύτερη επανάσταση στη Φυσική έχει δυο αιχμές. Η μία εντοπίζεται στις αρχές του 20ού αι. με την παρουσία της θεωρίας του Πλανκ και της θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Στην άλλη αιχμή βρίσκεται η κβαντομηχανική, που θεμελιώθηκε την 3η δεκαετία του 20ού αι. Αποτέλεσμα των τελευταίων εξελίξεων ήταν η απομάκρυνση των σχετικών σχημάτων της Φυσικής από την εποπτεία και το κοινό μυαλό. Έτσι μια τάση για αφαίρεση άρχισε να παρουσιάζεται στην εξελικτική πορεία της Φυσικής από την αρχή του 20ού αι. Τα μαθηματικά σχήματα, όταν παρουσίαζαν συνέπεια προς τα πειράματα, ή όταν τα αποτελέσματά τους συμφωνούσαν με τα πειράματα, άρχισαν να γίνονται αποδεκτά, άσχετα αν η τελική εικόνα του φαινομένου ήταν αντίθετη προς την εικόνα που είχε δημιουργηθεί με την εποπτεία.
Η Φυσική του 20ού αι. παρουσιάζεται με συνεχείς σειρές από θριάμβους, κυρίως στην ατομική θεωρία, αλλά οι εικόνες δίνουν τη θέση τους στα μαθηματικά σύμβολα και τα κοινά μαθηματικά παραχωρούν τη θέση τους στην έννοια της πιθανότητας και πιο ειδικά στην αφηρημένη ιδέα του πλάτους της πιθανότητας, το οποίο εκφράζεται πάντα με σύνθετο αριθμό. Τελικά η κλασική Φυσική έδωσε τη θέση της στη σύγχρονη Φυσική, η οποία, λόγω της τεράστιας ποικιλίας των φαινομένων, χωρίστηκε σε κλάδους, όπως η Φυσική της στερεάς κατάστασης, η πυρηνική Φυσική, η Φυσική του πλάσματος κ.ά. Παράλληλα αναπτύχθηκαν και τομείς έρευνας σε συγγενικές επιστήμες, π.χ. Φυσική της ανώτερης ατμόσφαιρας κ.ά.


Κ Ο Σ Μ Ο Γ Ο Ν Ι Α
(Α Σ Τ Ρ Ο Φ Υ Σ Ι Κ Η)

Κλάδος της αστρονομίας, που ασχολείται με τα φυσικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ουράνιων σωμάτων (π.χ. μέγεθος, κίνηση, είδος), με τη χημική τους σύσταση κτλ.
Η αστροφυσική εξετάζει ακόμα: α) Την εσωτερική δομή και τους λόγους για τους οποίους δε διασκορπίζεται η ύλη των αστέρων από την πίεση ακτινοβολίας (πυρηνικές αντιδράσεις σύντηξης που συμβαίνουν στο υπέρθερμο κέντρο τους) ούτε καταγκρεμίζονται προς το κέντρο από τη δύναμη της βαρύτητας. β) Τη γέννηση, εξέλιξη και θάνατο των αστέρων. γ) Τη μαγνητορευστοδυναμική και τη φυσική του πλάσματος. δ) Την κοσμολογία, η οποία ερευνά τη μορφή και την πιθανή αιτία του σύμπαντος.
Η μελέτη των αντικειμένων της αστροφυσικής γίνεται με φασματοσκοπικές μεθόδους, με φωτομετρικές, καθώς επίσης και με άμεσες οφθαλμοσκοπικές παρατηρήσεις.
Βασικοί συντελεστές στην προοδευτική πορεία της αστροφυσικής έρευνας ήταν η εφεύρεση των τηλεσκοπίων και των ραδιοτηλεσκοπίων, η ανάπτυξη της αστροφυσικής των κοσμικών ακτίνων, των ακτίνων x, των ακτίνων γ, καθώς και η χρησιμοποίηση του φασματοσκοπίου και του φασματογράφου. Ειδικά, η μελέτη των φασμάτων των ουράνιων σωμάτων, με τα δύο τελευταία όργανα, έδωσε συμπεράσματα για τις αποστάσεις, το μέγεθος, τη μάζα, τη θερμοκρασία της επιφάνειάς τους και τη χημική σύσταση των αστέρων. Πριν από τη χρησιμοποίηση των δορυφόρων, η απορρόφηση που προκαλεί η γήινη ατμόσφαιρα ήταν ένας περίπλοκος παράγοντας που έπρεπε να υπολογίζεται σοβαρά στις φασματοσκοπικές παρατηρήσεις. Η γήινη ατμόσφαιρα παρουσιάζει μια εκλεκτική απορρόφηση σε όλα τα μήκη κύματος του φωτός, τα μικρότερα από 3.100 Å. Οι σημερινές παρατηρήσεις όμως με ειδικούς δορυφόρους και τροχιακά διαστημόπλοια (τύπου Σκάιλαμπ), καθώς και οι προσδιορισμένες πτήσεις (τύπου Μάρινερ) έδωσαν στην αστροφυσική τους δομικούς λίθους που έλειπαν για τη σύνθεση του φυσικού διαστρικού οικοδομήματος. Μακρόχρονη επεξεργασία του υλικού συγκεντρώνεται στη Γη ύστερα από μια διαστημική πτήση, δίνει στους επιστήμονες την εικόνα, εσωτερική και εξωτερική, του παρατηρούμενου ουράνιου σώματος και καθορίζει τους παράγοντες ζωής και κατοικησιμότητας.
Τις φασματοσκοπικές μεθόδους συμπληρώνει η φωτομετρία, η οποία με τη μέτρηση των εντάσεων των φωτεινών ακτινοβολιών και των λαμπροτήτων των αστέρων δίνει συμπεράσματα για την ηλικία και την εξέλιξή τους, καθώς και για τη θερμοκρασία των διάφορων τμημάτων της επιφάνειάς τους. Με τις συνδυασμένες αυτές μεθόδους της έρευνας βρίσκεται ότι η θερμοκρασία της επιφάνειας των αστέρων κυμαίνεται ανάμεσα στους 50.000-3.000° Κ. Από άποψη είδους φάσματος οι αστέρες ταξινομούνται σε δώδεκα φασματικούς τύπους, οι οποίοι λέγονται κατά σειρά: Q, W, O, B, A, F, G, K, M, N, R και S.
Η φασματοσκοπική απόδειξη της περιστροφής των αστέρων, σε συνάρτηση με το φασματικό τύπο και τη θερμοκρασία τους, δίνει συμπεράσματα για τη δομή τους. Η αστροφυσική συσχετίζει μεγέθη, φαινόμενα και γεγονότα και συνθέτει την απέραντη και μεγαλοπρεπή εικόνα της αρμονίας που επικρατεί στο σύμπαν.
Κλάδος της αστροφυσικής είναι η βιοαστρονομία, η οποία ερευνά την ύπαρξη εξωγήινης ζωής στο σύμπαν.

Ή μελέτη τής μυθολογίας τών Ελλήνων μάς οδηγεί στό συμπέρασμα ότι οί Θεοί αποτελούν προσωποποιήσεις τού δημιουργού καί τού κόσμου, πρόκειται γιά περιγραφές τής συμπαντικής διαδικασίας.Υπήρχε ό αμετάβλητος χρόνος, ή πρώτη αρχή τού σύμπαντος, τό Αυγό τού κόσμου κατά τούς Ορφικούς. Πρόκειται γιά τήν ενέργεια καί τόν χρόνο πρίν εκδηλωθούν, τήν μονάδα τών Πυθαγορείων. Τό Αυγό τού κόσμου εκδηλωνόταν μέ δύο ιδιότητες : τόν Αιθέρα καί τό Χάος. Ό Αιθέρας περιγράφει τήν κοσμική ενέργεια (τό φίδι τών χαλδικών χρησμών) καί τό Χάος τήν πρωταρχική αδιαφοροποίητη ουσία. Ό Αιθέρας καί τό Χάος συνιστούν την δυάδα τών Πυθαγορίων, τήν αντίθετη τών δύο πόλων, τήν πρώτη εκδήλωση τής μονάδας, τό Yιn καί το Υang τών Κινέζων. Ό Αιθέρας τών Ορφικών ήταν μία αυτοκινούμενη αρχή, πού ακολουθούσε κυκλική πορεία. Τό Χάος ήταν ή Πρωταρχική «λάσπη» από τήν οποία επρόκειτο νά προβάλη ή οφιόειδης μορφή τού κόσμου. Από τό αυγό τού κόσμου προέβαλε ό Φάνης, ό παγκόσμιος Νούς. Ό Αιθέρας, τό Χάος καί ό Φάνης είναι ή πρώτη Τριάδα. Ό Φάνης κατόπιν διαχωρίζει από τήν ουσία τού σκότους, τήν αθάνατη μητέρα- νύχτα στήν οποία παραχωρεί τήν κυριαρχία τού κόσμου. Ό Φάνης γίνεται ό πατέρας- δημιουργός καί ή νύχτα ή μητέρα-δημιουργός. Τέκνο τού Φάνη καί τής Νύχτας είναι ό Ουρανός ό οποίος διαδέχεται τήν μητέρα του, ώς κύριος τής κοσμικής τάξης. Ό Ουρανός ήταν μία πύρινη φωτεινή ομίχλη. Ό Ουρανός-Φώς-Πνεύμα ενώνεται μέ τήν Γή-Σκότος-Ύλη καί γεννιούνται οί Τιτάνες. Οί Τιτάνες εδώ συμβολίζουν τά ουράνια σώματα, τό υλικό σύμπαν. Αρχηγός τών Τιτάνων είναι ό Κρόνος ή Χρόνος. Ό Κρόνος αντιπροσωπεύει τούς περιορισμούς πού επιβλήθηκαν σέ όλες τίς μορφές πού εκδηλώνονται μέ τήν δημιουργεία. Οί Τιτάνες πολεμούν τόν Ουρανό, τόν νικούν, τόν διαμελίζουν καί ό Κρόνος καταλαμβάνει τόν Ολύμπιο θρόνο. Τό σύμπαν υλικό καί πνευματικό έχει πλέον διαμορφωθεί καί οργανώνεται κάτω από αμετάκλητους νόμους. Ό Κρόνος καταβροχθίζει τά παιδιά του ένα-ένα, καταστρέφει δηλαδή τίς μορφές πού έχουν δημιουργηθεί μέσα του. Διαφεύγει μόνο ό Δίας, πού κατάφερε νά επιβιώση χάρη στό τέχνασμα τής μητέρας του Ρέας, ή οποία αντικατέστησε τόν Δία-Βρέφος μέ μία πέτρα.

Ό Κρόνος καί ή Ρέα αντιστοιχούν στόν χρόνο καί τόν χώρο. Πράγματι ό χωρόχρονος είναι ό υλικός κόσμος. Ό Ζεύς εκθρονίζει τελικά τόν Κρόνο καί παίρνει τήν θέση του. Ό Ζεύς τό φυσικό σύμπαν τής γνώσεως καί τής συνείδησης.

Το περιστρεφόμενο διαστημόπλοιο που ονομάζεται γή, κινείται σε τροχιά γύρω απο τον ήλιο, ενώ ολόκληρο το ηλιακό σύστημα, ο ήλιος και όλοι οι πλανήτες, περιστρέφονται γύρω απο το κέντρο του Γαλαξία μας. Ο Γαλαξίας αποτελείται απο εκατομμύρια εκατομμυρίων αστέρες και είναι μόνο ένας απο τα εκατομμύρια των Γαλαξιών που συγκροτούν το σύμπαν. Η αστρονομία είναι η επιστήμη που μελετά τους αστέρες, τους πλανήτες και γενικά όλα τα είδη ουρανίων σωμάτων που υπάρχουν στο σύμπαν. Σε αυτά τα είδη συμπεριλαμβάνοται οι κομήτες, οι μετεωρίτες και αστεροειδείς μέχρι αινιγματικές παλλόμενες ραδιοπηγές (πάλσαρς) και μέλανες οπές στο διάστημα. Ορισμένα απο αυτά τα ουράνια σώματα είναι ορατά απο την γή. Είτε γιατί εκπέμπουν φώς είτε γιατί εκπέμπουν ακτίνες Χ ή ραδιοκύματα.




Η γή, οι πλανήτες, ο ήλιος, οι αστέρες και οι γαλαξίες αποτελούν το σύμπαν. Στο σύμπαν υπάρχουν τόσοι πολλοί αστέρες και πλανήτες που κανένας δεν έχει καταφέρει να μετρήσει. Αλλά απο που προέρχονται όλα αυτά ; Σήμερα πιστεύουμε ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε κάποια στιγμή μεταξύ 15000 και 20000 εκατομμύρια χρόνια πρίν. Η διαστημική ύλη (τα υλικά που αποτελούν τους πλανήτες και τους αστέρες) και ο χρόνος «δημιουργήθηκαν» την ίδια στιγμή. Τμήματα ενός γεγονότος που είναι γνωστό ως η «Μεγάλη έκρηξη». Τα ραδιοκύματα αυτά που ονομάζονται ακτινοβολία υποβάθρου, καταφθάνουν στη γή απο όλες τις κατευθύνσεις του σύμπαντος. Παρά τις ενδείξεις αυτές, καμία θεωρία δεν μπορεί να εξηγήσει πως δημιουργήθηκε αρχικά η ύλη. Σ’αυτό λοιπόν το μείζον ερώτημα για τον άνθρωπο μπορεί νά απαντήσει η των εκπληκτικών επιτευγμάτων Ελληνική διανόησης ;
To Βig Bang κακώς μεταφράζεται «Μεγάλη έκρηξη» Bang = ξαφνικός δυνατός θόρυβος. Big Bang δηλαδή είναι «Μέγα Μπαμ». Η υπόθεση ξεκίνησε αθόρυβα. Το 1927 ο αββάς Λεμαίτρ με δύο αναπόδεικτες εξισώσεις («ανώμαλη αρχή» και «εντροπία» = αταξία συνεχώς αυξανομένη) διατύπωσε τη βάση του Β.Β. όπου ολόκληρη η μάζα του σύμπαντος στο χρόνο μηδέν, υποτίθεται ότι ήταν συγκεντρωμένη σε ένα σημείο! Αλλά σημείο στα μαθηματικά είναι ένα νοητό στοιχείο χωρίς όγκο. Έτσι απο το ανύπαρκτο σημείο απείρου μάζας, ακούγεται ένα «Μπάμ» και εγένετο φώς. Μεταπολεμικά ξεθάβεται η θεωρία και επιχειρείται η θωράκισή της απο φυσικούς και αστρονόμους. Το 1948 ο Γκάμοφ με την «διάχυτη ισότροπη ακτινοβολία», το 1950 ο Χάμπλ με τον νόμο «απομακρύνσεως των γαλαξιών», ό Πέτζιας πού υπολογίζει την «ομοιόμορφο ακτινοβολία» του σύμπαντος στους 2,7 βαθμούς Kelvin, καί ό Ryle το 1974 με το «φαινόμενο μείωσις πυκνότητος» των γαλαξιών κατά την πάροδο του χρόνου. Τέλος οι Hawking και Penrose ψευτοδιαφωνούντες ο ένας με τις «κβαντικές οπές» του και ο άλλος με την θεωρία των «twistοrs» (συστροφείς) βεβαιώνουν την θεωρία. Τι υπήρχε πρίν απο το αρχικό σημείο, την λεγόμενη σημειακή ανωμαλία ; Με την άπειρη θερμότητα και πυκνότητα, τι προκάλεσε και πως θα τελείωσει το B.B., οι Hawking και Penrose διατυπώνουν πως δεν έχει πλέον νόημα να αναρωτιώμαστε. Ο ιστορικός των επιστημών T. Kuhn το 1962 στο «Δομή των επιστημονικών επαναστάσεων» δηλώνει : οι επιστήμονες δεν προοδεύουν με την κατευθυνόμενη εργασία των πολλών αλλά με τις ανορθόδοξες ιδέες των ολίγων ερευνητών – και νέες ιδέες έχουν οι μή ειδικοί. Ο J. Bruno μοναχός 1600, τόλμησε να αμφισβητήσει την γεωκεντρική ιδέα της υπάρξεως ζωής, προτείνοντας την πανσπερμία σε αναρίθμητα πλανητικά συστήματα. Κάηκε ζωντανός απο την ιερά εξέταση. Ό J Dalton το 1808 με την ατομική του θεωρία αμφισβητεί τον Νεύτωνα. Η ύλη είναι ασυνεχής, αλλά αποτελείται απο τους ίδιους δομικούς λίθους, τα άτομα. Επιβεβαιώνοντας τον Λέυκιππο και Δημόκρητο. Ό Max Plank το 1900 με την θεωρία των κβάντα επεκτείνει την ατομική θεωρία : «η ενέργεια εκπέμπεται / απορροφάται ασυνεχώς κατα στοιχειώδη ποσά». Ο K. Schwarzshild το 1916 ένα χρόνο μετά την διατύπωση της θεωρίας της σχετικότητος, αποδεικνύει θεωρητικά την ύπαρξη απείρων μελανών οπών στον κόσμο μας. Σύμφωνα με την θεωρία της σχετικότητος κάθε σώμα (άστρο – γαλαξίας) καμπυλώνει το δίχτυ του χώρου ανάλογα προς την μάζα του. Ό Πλάτων στον Τιμαίο λέγει : «μεταβάλον γάρ το μέγεθος έκαστον και την τόπων μεταβάλλει στάσιν». Λόγω της κατάρευσης το σώμα γίνεται σημειακή ανωμαλία απείρου μάζας, που σχίζει το δίχτυ. Οι μέλανες οπές βρίσκονται παντού και εξαφανίζουν συνεχώς τεράστιες ποσότητες ύλης. Η ύλη όμως που πάει ; Σε αντισύμπαν ή σε παράλληλους κόσμους ; Και τότε πώς ανανεώνεται η ύλη, ώστε να έχει σταθερή πυκνότητα ο κόσμος ; Αργότερα αποκαλύφθηκαν και οι λευκές οπές, που παράγουν ύλη. Τότε το μόρφωμα του Αινστάιν (ένα ήρεμο δίχτυ) γίνεται ένα κόσκινο και το B.B. η μοναδική σημειακή ανωμαλία στον χώρο και στον χρόνο, γίνεται ένα συνεχές «γίγνεσθαι». Και φθορά παντού ! ο Sch. δεν κάνει παρά να μας θυμίζει τον Ηράκλειτο : «κόσμον.. ήν αεί και εστί και έσται .. πύρ αείζωον αναπτόμενον ... αποσβεννυμένον μέτρα». Έτσι απλά ο Αινστάιν αποδέχεται τις οπές το 1953, ονομάζοντάς τες «σκουληκότρυπες». Τον 7ον αί.π.χ ο Αλκμάν διατυπώνει πλήρη την θεωρία των οπών του σύμπαντος (πάπυρος 2390 της Οξυρρύγχου : ...γιατί όταν η ύλη άρχισε να τακτοποιείται, δημιουργήθηκε ένα είδος πόρου,δρόμου- περάσματος, κάτι σαν αρχή ..). Μέσα στο κείμενο ο Άλκμαν περιγράφει με θαυμαστή λεπτομέρεια τον χώρο του παραλλήλου και μή αισθητού σύμπαντος, μέσα απο το οποίο προήλθε η ύλη του αισθητού σύμπαντος. Ομοίως περιγράφει την δημιουργεία των αισθητών σε εμάς αστρονομικών σωμάτων. Ο εντοπισμός του εκπληκτικού κειμένου του Αλκμάνος, που αποτελεί πλέον την μητέρα των αντιστοίχων συγχρόνων κοσμολογικών θεωριών, προήλθε πρόσφατα απο τον Αστροφυσικό Δανέζη, συναδέλφους και φοιτητές. Ο W. Heisenberg το 1932 διατύπωσε την αρχή της απροσδιοριστίας : «δεν μπορεί να υπολογιστεί ταυτόχρονα η ταχύτης και η θέσις σώματος». Ο P. Durac το 1933 προτείνει αντισύμπαν (αντιύλη) ως και τον πολυδιάστατο χώρο- σύμπαν με άπειρους κόσμους. Ο Riemann προτείνει τον μή Ευκλείδειο χώρο θετικής καμπυλότητας.
Οι σύγχρονοι αμφισβητίες του B.B. είναι πολλοί. Ο κυριότερος πολέμιος ο Linde το 1981 καταρρίπτει τις αρχές του Β.Β. ήτοι το μέγεθος του σύμπαντος, το ομογενές, την αρχική ανυπαρξία. Όσο για την διαστολή την θεωρεί τοπικό φαινόμενο και χρονική συγκυρία. Το σύμπαν είναι μία κυματική συνάρτηση (διακύμανση) ανεξάρτητη απο τον χρόνο! Με την θεωρία ενός «αυτο-αναπαραγόμενου πληθωριστικού» σύμπαντος προτείνει ως μόρφωμα ένα Fractal όμοιο με φυσαλίδες αφρού. Η έρευνα τέλος δεν έχει, και με την θεωρία των υπερχοδρών (Νανόπουλος κ.α) στοχεύει σε μία θεωρία των πάντων, όπου τέσσερεις θεμελιώδεις δυνάμεις του σύμπαντος ενοποιούνται σε μία (βαρύτητα με φορέα βαρυτόνια, ηλεκτρομαγνητική με φωτόνια, ασθενή ατομική με μποζόνια και ισχυρή πυρηνική με γλοιόνια). Η μεγάλη όμως επανάσταση που τράνταξε την κρατούσα ιδεολογία, ήταν η θεωρία του Χάους. Η έρευνα ξεκίνησε απο ελεύθερες διάνοιες διαφόρων επιστημονικών πεδίων, όπως ο μετεωρολόγος Lorenz το 1966, ο τοπολόγος S.Smale και ο βιολόγος R.May. O Lorenz παίζοντας με ένα σπάνιο τότε υπολογιστή έκανε ένα πρόγραμμα προσομοίωσις τριών μεταβλητών χ,ψ,ζ, του καιρού της γής και διαπίστωσε ότι οι τιμές επαναλαμβάνονται , αλλά ποτέ ακριβώς. Βάζοντας τις τιμές σε χώρο με συντεταγμένες χ,ψ,ζ, είδε το σχήμα πεταλούδας, που το ονόμασε «ελκυστή». Μία μικρή επίδραση αλλάζει το σχήμα αλλά όχι πολύ. Τακτική αταξία, όχι «ordo ab Chaos» (τάξη απο το χάος), αλλά τάξις έν χάει. Χάος είναι η μή κανονική συμπερφορά που έχει εξαιρετικά ευαίσθητη εξάρτηση απο τις αρχικές συνθήκες. Ή θεωρία του χάους έπληξε τον ορθολογισμό, αφού και στα όρια τακτικών συστημάτων δημιουργούνται χαοτικές καταστάσεις (Διονυσιακό πνεύμα). Ενώ στα κοινά μαθηματικά έχουμε γραμμές σταθερές (καμπύλες ή ευθείες) ως υλοποίηση γραμμικών εξισώσεων, στό χάος χρησιμοποιούνται μή-γραμμικά συστήματα, δηλαδή απλές εξισώσεις μίας μεταβλητής. Το σύμπαν σε όλα τα επίπεδα (μικροσωματίδια , ταχυόνια έως τεράστια σμήνη γαλαξιών) εκφράζεται με χαοτική δυναμική «πύρ αείζωον και αείροον», «ποταμοίς τοίς αυτοίς εμβαίνομεν και ούκ εμβαίνομεν» (Ηράκλειτος). Το χάος είναι αταξία, αστάθεια, πολυπλοκότητα, δυναμικότητα αλλά και νομοτέλεια. Η τάξη στο χάος εκφράζεται με μορφώματα «μαγευτικά». Ο μαθηματικός B.Mandelbrot το 1975 τα ονομάζει fractals, δηλαδή κλασματομόρφωμα, πού είναι ή υλοποίηση ενδιαμέσων διαστάσεων. Μπορούμε να ορίσουμε τα F/K ως σχήματα που διατηρούν την λεπτομέρεια επ’άπειρον, ενώ συγχρόνως μπορούν να αυξάνονται είς το διηνεκές. Το απείρος μικρό μέσα στο απείρος μεγάλο επαναλαμβανόμενο με αυτό-ομοιότητα. Τα F/K παρατηρήθηκαν πρώτα στην φύση. Το δένδρο είναι ένα κλασσικό παράδειγμα. Όλο το σώμα μας είναι F/K. Το βρογχικό δένδρο, το κυκλοφορικό σύστημα, το νευρικό σύστημα κτλ. Κορυφαίο όμως είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος με τις άπειρες συνάψεις, καθώς και η ίδια η σκέψη, που λειτουργεί κλασματικά (το πρόγραμμα Window Microsoft μιμείται την λειτουργία του νού). Τα αρχιτεκτονήματα και γενικά οι τέχνες στηρίζονται στη συνεχή εναλλαγή κλιμάκων (απο το σύνολο στην λεπτομέρεια). Από τον Φειδία και τον Μπεντόβεν έως τον Όμηρο.
Η φύση σε όλα τα επίπεδα (γαλαξίες, ζωή, μικροσωματίδια) είναι χαώδης και εκφράζεται με Fractals βάσει απλών νόμων, που επαναλαμβάνονται αλλά όχι ακριβώς λόγω τυχαίων επιδράσεων (γονίδια - DNA). Βρίσκουμε πολεοδομικά μορφώματα απο την πρώιμη νεολιθική εποχή (Σέσκλο, Διμήνι και λιμναίο οικισμό Δισπηλιού), το ίδιο και τα Μινωικά Ανάκτορα, η Μυκηναική Ακρόπολις, καθώς και η Ακρόπολις των Αθηνών με την εκπληκτική χαοτική της συμμετρία. Όχι μόνο το σύνολο είναι Fractals, αλλά και κάθε ναός, κάθε κίονας, κάθε κυμάτιο. Όσο ο παρατηρητής πλησιάζει η κλίμακα αλλάζει και γίνονται ορατά νέα δομικά στοιχεία. Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν επίσης τον «χρυσό αριθμό» Φ=1,618... πολλά δε σχήματα F/K έχουν αναλογίες Φ. Οι επανειλημμένοι Αιγαίοι πολιτισμοί είχαν οικειότητα με την λέξη χάος.Χάος λανθασμένα μεταφράζεται ως γενική αταξία [Χάος < χάfos = διάστημα < χα-u-vo = ka-u-no = Γ.γραφή Β]. Το λάθος το έκαναν οι ξένοι μεταφραστές του Ησιόδου. Η λέξη δηλώνει το άπειρο διάστημα, τον χώρο.

• Ησίοδος. «Η τοι μέν πρώτιστα χάος γένετ’,αυτάρ έπειτα Γαί ευρύστερνος και τα σκοτεινά τάρταρα επί των οποίων στηρίζεται η γή. Εκ του χάους εγεννήθησαν το έρεβος και η μέλαινα νύξ..».
• Αριστοτέλης. «Τό γάρ κενόν τόπος άν είη παρά τα σώματα ..καί Ησίοδος ορθώς λέγειν ποιήσαι πρώτον το χάος ‘πάντων μέν πρώτιστα ..’ώς .. πάντα = Σύμπαν».
• Ορφεύς. Μία πανάρχαια αναφορά σε κοσμολογικό μόρφωμα πολλές χιλίαδες χρόνια πρίν την κλασσική εποχή. Η μετάφραση πάντα με προσοχή λόγω αναξιοπιστίας των πηγών(χριστιανοί Δαμασκηνός και Αθηναγόρας). «ήν Χρόνος (χώρος)... Ηρακλήα (δύναμις) τον αυτόν (=μαζί) συν-είναι δέ αυτώ την Ανάγκην (Αδράστεια)..γεννάται ... Αιθέρα … καί Έρεβος ... καί ωόν (=κόσμος) ερράγη = εκτείνεται.
• Μουσαίος. 3200π.χ. «Εξ ενός τα πάντα γίγνεσθαι και είς ταυτόν αναλύεσθαις» (Θεογ.)
• Επιμενίδης. «εξ ών δύο Τιτάνες .. το άκρον (αρχή) και το πέρας .. ωόν γενέσθαι».
• Ακουσίλαος. «Χάος ..πρώτη αρχή ως παντί άγνωστον. Έρεβος .. γένετο αιθέρα, Έρωτα».
• Θαλής. «Μήτε αρχήν μήτε τελευτήν, μία και κινούμενη αρχή.. στοιχείο άπειρον ύδωρ».
• Αναξίμανδρος. «Αρχή (Σύμπαν) ..το άπειρον κινούμενον ..εξ ής άπαντας γίγνεσθαι κόσμους έξ ών γένεσις και φθορά.. γίνεσθαι κατά το χρεών(έρως) διά της αιδίου κινήσεως». «Πιλήματα αέρος τροχοειδή (οπές) από στομίων εκπέμποντα φλόγας». «..ώς από σάλπιγγος έκ κοίλου τόπου και στενού εκπέμπει φώς ώσπερ πρηστήρας».
• Αλκμάν. «Γενέσθαι τοι κατασκευάζοντα πάντα (κόσμον), είτα γενέσθαι πόρον (λευκή οπή), του δέ παρελθόντος επακολουθήσαι τέκμωρ» (σημειακό τέρμα/ μέλανα οπή).
• Αναξιμένης. «Αέρα άπειρον την αρχή είναι, εξ ού τα γινόμενα τα γεγονότα τά τ’εσόμενα».
• Ξενοφάνης. «Κόσμους απείρους,ού παραλλακτούς... σφαιροειδή.. πάν το γινόμενον φθαρτόν».
• Ηράκλειτος. «κόσμον τόνδε, εόντ’αυτόν απάντων (ίδιος με όλους τους άλλους !)ούτε-τις θεών ούτε ανθρώπων..εποίησεν, αλλ’ήν αεί (υπήρχε αιωνίως) και έστιν και έσται (θα είναι αιωνίως) πύρ (υλενέργεια) αείζωον α(να)πτόμενον μέτρα και σβεννύμενον μέτρα» (οπές). «Πάντα καθ’ειμαρμένην .. καί ανάγκην». «ουσίαν ειμαρμένης λόγον τον του παντός διήκοντα».
• Επίχαρμος. «Αισθητόν αεί ρέον καί μεταβάλλον.. ών αεί γένεσις, ουσίαν δέ μηδέποτε πέ-φυκε».
• Παρμενίδης. «Έν ακίνητον αγέννητον .. το πάν, άπειρα καί αεί κινούμενα στοιχεία» (κόσμοι) «αρχή καί αιτία κινήσεως.. γενέσεως.. Δίκη τε και Ανάγκη (..Πρώτιστον Έρωτα)».
• Μέλισσος. «Πάν άπειρον καί αναλλοίωτον..κίνησεις μή είναι, δοκεί δεν είναι», «αεί ήν ότι (πάν) εστί καί αεί έσται. Καί αρχήν ούκ έχει ουδέ τελευτή αλλ’άπειρον».
• Εμπεδοκλής. «Κόσμον γενέσεως καί φθοράς ..αιτίαν ανάγκην ήν ειμαρμένην». «αίδιον ταύτης διαδοχής Φιλία καί Νείκος(έρις). Ο νόμος δηλαδή εκφράζεται με λευκές/μέλανες οπές. «κόσμον μέν ένα ού τό πάν είναι αλλά ολίγον». «Ποιείν Σφαίρον».
• Αναξαγόρας. «Ουδέν έκ του μηδεμή γίνεται, ού γένεσιν αλλά διάκρισιν (διαχωρισμό) και συμμίσγεται (επανένωση).
• Διογένης Απολλωνιάτης. «Αέρα (έρως) κινείσθαι τά πάντα απείρους είναι κόσμους», «ποιείται κόσμους τό πυκνόν συστροφή», «κατά πάσαν περιαγωγήν (περιστροφή), «τα μέν πάν άπειρον, τον δέ κόσμον πεπεράνθαι (πεπερασμένο)».
• Λεύκιππος. «Τό πάν άπειρον ..πλήρες και κενόν, κόσμους έκ τούτου απείρους είναι», «διά δίνης ποιείν σύστημα σφαιροειδές, οίον υμένα», «είναι ώσπερ γένεσις, ούτω καί αύξησις καί φθίσις καί φθορά.. κατά τινα ανάγκην», «ειμαρμένη πάντα έκ λόγου τε».
• Δημόκριτος. «Αρχάς είναι των όλων (πάν) ατόμους και κενόν, απείρους τε κόσμους είναι γεννητούς και φθαρτούς», «μηδέ τε εκ του μή όντος γίνεσθαι».
• Πλάτων. «Περί παντός ..αγενές εστί», «τί τό όν αεί, γένεσιν ούκ έχον, τί τό γιγνόμενον αεί, όν δέ ουδέποτε..εξ ανάγκης γίγνεσθαι ουρανός(κόσμος)», «(πάν) όργανον γενέσεως ώσπερ τιθήνη (τροφός) δυνάμεων εμπιπλίσθαι (γεμίζει). Όμως λέει και τα περίεργα : «πρώτον είδος» πρωταρχική ιδέα. «δημιουργός» ποιητής, «ώς κινηθέν(τό πάν)..ό γεννήσας πατήρ..ευφρανθείς επένθησε απεργάσασθαι (σκέφτηκε να το κάνει).
• Επίκουρος. «Ουδέν γίνεται έκ τού μή όντος, ουδέ σπέρματος υπάρχει..τά πάν αεί, ήν οίον νύν εστί καί αεί έσται», «καί κόσμοι άπειροι, όμοιοι τούτω καί ανόμοιοι», «σφαιροειδείς, ωοειδείς, αλλοιοσχήμους».
Οί φυσικοί επιστήμονες όπως ό Λεύκιππος , ό Δημόκριτος , ό Επίκουρος καί άλλοι, δέν δέχονταν δημιουργό τού Σύμπαντος κάποιον Θεό. Στήν Σύνοδο τού Αρελάτου 314 μχ διεσπάσθη ό κόσμος στούς δεισιδαίμονες καί στούς ορθολογιστές. Έως τό 1500 οί άνθρωποι ζούσαν κάτω από μαγικές ή θρησκευτικομαγικές επιρροές, ώσπου κάτι έγινε καί ό κόσμος γύρισε στούς Αρχαίους Έλληνες φυσικούς φιλοσόφους καί προσεπάθησε νά εξηγήση τά πάντα σύμφωνα μέ τά μαθηματικά καί τήν φυσική.

1. 1900, Max Planck διατύπωσε τήν θεωρία τής ακτινοβολίας τών μελανών σωμάτων.
2. 1911 ανακαλύπτεται ό υπεραγωγός
3. 1913 ό Niels Bohr διατύπωσε τήν θεωρία τών φασμάτων τού ατόμου
4. 1924 πρόβλέψη τών Bose , συμπύκνωση τού Einstein
5. 1925 Αρχή τού αποκλεισμού κατά Pauli
6. Schrodinger εξίσωση, ερμηνεία τής σχολής Κοπεγχάγης
7. Heisenberg αρχή τής Απροσδιοριστίας
8. 1928 Dirac εξίσωση τού ηλεκτρονίου
9. 1932 Ανακάλυψη τού αντιηλεκτρονίου
10. 1935 ή «γάτα» τού Schrodinger , τό παράδοξο Einstein – Podolsky – Rosen
11. 1938 ή ανακάλυψη τής Υπερρευστότητας (Υπερπληθωρικότητας)
12. 1945 Ατομική βόμβα
13. 1947 Τρανσίστορ
14. 1948 Ηλεκτροδυναμική τών Κβάντα
15. 1952 ή θεωρία τών δοκιμαστικών κυμάτων τού Bohms
16. 1954 ή Θεωρία τών Yang Mills-Eich
17. 1957 ή θεωρία τού Υπεραγωγού
18. 1957 ή πολλών κόσμων θεώρηση τού Everetts
19. 1960 Ακτίνες Λέϊζερ
20. 1964 ή Θεωρία τού Bellsch γιά τίς καμπύλες μεταβλητές
21. 1970 Dekohorenz – Θεωρία
22. 1973 Τομογραφία Kernspin
23. 1973 Θεωρία τού Ηλεκτροδυναμισμού
24. 1975 Ανακάλυψη τού Ταύ-Λεπτονίου
25. 1982 Τεμαχισμένη εντύπωση τών Hall – Κβάντεν
26. 1982 Πειραματική απόρριψη τοπικών κρυμμένων μεταβλητών
27. 1983 Ανακάλυψη τού Ζ-κβαντοτεμαχιδίου
28. 1987 Υψηλής θερμοκρασίας υπεραγωγός
29. 1993 ή Θεωρία τής τηλεπορτίας τών Κβάντα
30. 1995 Ανακάλυψη τών top-Κβάρκς
31. 1995 Κατασκευή τών Boso – Einstein Συμπυκνωτών
32. 2000 Ενδείξεις γιά τά τεμαχίδια Higgs . Λέγεται καί σωματίδιον τού Θεού, διότι αυτό θεωρείται ή αιτία τής δημιουργείας. Από τό τίποτα (υπήρχε ύλη αλλά χωρίς μάζα) τό σωματίδιο Higgs έδωσε μάζα στήν ύλη καί δημιούργησε από τό «τίποτα» κάτι.
Κατά τόν Hogan ή ιστορία τού Σύμπαντος σφραγίστηκε μέ τήν διαστολή καί μέ τήν ελάττωση τής θερμοκρασίας καί μέ τήν παροδική δημιουργία μεγάλων ουρανίων σχηματισμών. Ή θερμοκρασία τού Σύμπαντος ελαττώθηκε από 10³² Κέλβιν πρίν 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια σέ 2,725 Κέλβιν σήμερα

Αρχή τού χωρόχρονου 10 είς τήν πλήν 43΄΄
Κοσμικός πληθωρισμός, τό ασταθές κενό φουσκώνει σέ πολύ μικρότερο χρόνο από 10 είς τήν πλήν 10΄΄
Γέννησις τής ακτινοβολίας , ή ενέργεια τού κενού μεταβάλλεται σέ ακτινοβολία σέ μικρότερο χρόνο από 10 είς τήν πλήν 10 ΄΄
Γέννησις τής ύλης (κβάρκς) περισσότερη ή ύλη από τήν αντι-ύλη σέ μικρότερο χρόνο από 10 είς τήν πλήν 4΄΄
Πρώτοι πυρήνες , γέννησις ελαφρών στοιχείων σέ 100 ΄΄
Φασματική αποδέσμευση , φάσμα τών μελανών σωμάτων τής υποβάθριας ακτινοβολίας σέ ένα μήνα
Αποδέσμευση τής ύλης καί τής ακτινοβολίας, κυμάνσεις τής υποβάθριας ακτινοβολίας 400,000 χρόνια
Σκοτεινή περίοδος , πρώτα άστρα καί βαρέα στοιχεία σέ λιγότερο χρόνο από 1 δισεκατομμύρια χρόνια
Δημιουργία γαλαξιών, άστρα καί γαλαξίες γίνονται απευθείας ορατα σέ χρόνο 1-6 δισεκατομμύρια χρόνια. Στήν εποχή μας οί γαλαξίες σχηματίζουν ομάδες καί σμήνη γαλαξιών σέ 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια.

Ό Χρόνος είναι αφηρημένη φυσική έννοια που εκφράζει τη διάρκεια των γεγονότων και τη διαδοχή τους, καθώς αυτά συμβαίνουν μέσα στο χώρο. Πλήρης ορισμός του χρόνου δεν μπορεί να δοθεί, γιατί δεν υπάρχει συγκεκριμένο σημείο αναφοράς. Ο χρόνος δηλαδή είναι μια αξιωματική έννοια της φυσικής, αναπόσπαστα συνδεδεμένη με οποιοδήποτε γεγονός που συμβαίνει οπουδήποτε. Γι’ αυτό από πολύ παλιά ένα μεγάλο πρόβλημα για τον άνθρωπο, που συνδεόταν άμεσα με την ύπαρξή του, ήταν η εύρεση μιας πρακτικής μεθόδου για τη μέτρηση του χρόνου. Έτσι σιγά σιγά ο άνθρωπος καθόρισε ένα φυσικό φαινόμενο, τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας, για να μπορέσει να μετρήσει το χρόνο. Πρόκειται για το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο διαδοχικές άνω μεσουρανήσεις ενός ουράνιου σώματος σε έναν τόπο. Το χρονικό αυτό διάστημα λέγεται γενικά ημέρα. Στην επιστήμη, φυσική και μαθηματικά, η έννοια του χρόνου απασχόλησε πολύ τους επιστήμονες κάθε εποχής όσον αφορά την καθιέρωση μιας θεμελιώδους μονάδας για τη μέτρησή του.
Στην αστρονομία αντίστοιχη έννοια της μέρας είναι η λεγόμενη αστρική μέρα, η οποία είναι το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο διαδοχικές άνω μεσουρανήσεις του εαρινού ισημερινού σημείου γ. Με αυτό τον τρόπο εισάγεται η έννοια του αστρικού χρόνου, ο οποίος είναι ο χρόνος που καταμετράται σε αστρικές μέρες και τις υποδιαιρέσεις της, που είναι οι αστρικές ώρες, τα αστρικά πρώτα λεπτά και τα αστρικά δευτερόλεπτα.
Πρέπει να σημειωθεί ότι μία αστρική μέρα ισοδυναμεί προς 23 ώρες 56 λεπτά 4 δευτερόλεπτα του συνηθισμένου χρόνου που μετρούν τα κοινά ρολόγια. Έτσι για τη μέτρηση του αστρικού χρόνου κατασκευάζονται ειδικά ρολόγια, τα οποία ονομάζονται αστρικά χρονόμετρα.
Στην αστρονομία χρησιμοποιούνται και άλλες μονάδες μέτρησης του χρόνου που έχουν σχέση με φαινόμενα τα οποία επαναλαμβάνονται σταθερά, όπως ο αληθής ηλιακός χρόνος και η αληθής ηλιακή μέρα.
Στις πρακτικές εφαρμογές το πρόβλημα των τοπικών χρόνων λύθηκε με την εισαγωγή του συστήματος των ωριαίων ατράκτων, στο οποίο ο χρόνος που μετράμε λέγεται παγκόσμιος χρόνος ή επίσημη ώρα. Η μέθοδος είναι απλή: η Γη χωρίζεται σε 24 ωριαίες ατράκτους, καθεμιά από τις οποίες έχει πλάτος 15°. Η μηδενική άτρακτος είναι εκείνη που διχοτομείται από το μεσημβρινό του Γκρίνουιτς, ενώ οι υπόλοιπες αριθμούνται από το 1ο ως το 23ο από τα δυτικά προς τα ανατολικά. Όλοι οι τόποι που βρίσκονται σε μια συγκεκριμένη άτρακτο έχουν τον ίδιο χρόνο ή την ίδια ώρα, και συγκεκριμένα την ώρα που αντιστοιχεί στο γήινο μεσημβρινό, ο οποίος διχοτομεί τη συγκεκριμένη άτρακτο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η ώρα κάθε ατράκτου διαφέρει από την ώρα του Γκρίνουιτς κατά ακέραιο πολλαπλάσιό της· π.χ. η 2η άτρακτος έχει ώρα που διαφέρει κατά 2 ώρες της αντίστοιχης ώρας του Γκρίνουιτς. Η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στη 2η και 3η άτρακτο και για να μην υπάρχουν δύο διαφορετικές ώρες αποφασίστηκε να έχει την ώρα της 2ης ατράκτου.
Για μεγάλα χρονικά διαστήματα χρησιμοποιείται η έννοια του έτους. Όπως συμβαίνει με τις μέρες, έτσι έχουμε και διάφορα είδη ετών· π.χ. αστρικό, τροπικό, ηλιακό, κοσμικό, πολιτικό κ.ά.
Επειδή ο χρόνος είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με τη διάρκεια των γεγονότων χρησιμοποιείται ως θεμελιώδες μέγεθος στα διάφορα συστήματα μέτρησης.
Η μηχανική του Νεύτωνα ή κλασική μηχανική δέχεται ότι ο χρόνος είναι απόλυτος, δηλαδή είναι ο ίδιος σε οποιοδήποτε σύστημα συντεταγμένων, και τα γεγονότα ή φαινόμενα συμβαίνουν μέσα στο χρόνο. Αντίθετα, τόσο στη γενική όσο και την ειδική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, ο χρόνος δε θεωρείται απόλυτος, αλλά ως τέταρτη συντεταγμένη σε οποιοδήποτε σύστημα αναφοράς, ενώ δε γίνεται διάκριση μεταξύ χώρου και χρόνου, με αποτέλεσμα να αναφερόμαστε στο χωροχρόνο με 4 διαστάσεις, μέσα στον οποίο συμβαίνουν και εξελίσσονται τα φυσικά φαινόμενα.
Χωροχρόνος είναι ό χώρος τεσσάρων διαστάσεων, με συντεταγμένες τις τρεις συντεταγμένες θέσης ενός σημείου και το χρόνο.Η έννοια του χωροχρόνου αποτελεί γενίκευση της κοινής έννοιας του χώρου τριών διαστάσεων. Η εισαγωγή του υπαγορεύτηκε από την ανάγκη συσχέτισης των φυσικών φαινομένων μεταξύ τους στη θεωρία της σχετικότητας. Ο χωροχρόνος δεν είναι ένας κοινός χώρος με την άμεση έννοια του αντιληπτού, γιατί είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε ως συντεταγμένη του χώρου αυτού το χρόνο. Μπορούμε όμως να έχουμε μια εποπτεία του χωροχρόνου, αν δεχτούμε ότι κάθε φυσικό φαινόμενο συμβαίνει σε ορισμένο σημείο του χώρου και σε ορισμένη χρονική στιγμή. Η περιγραφή του φυσικού φαινομένου στο χωροχρόνο γίνεται σε ορισμένο σύστημα συντεταγμένων και παριστάνεται από τις τέσσερις συντεταγμένες του συστήματος, τις χ, ψ, Z, t. Χαρακτηριστικό του χωροχρόνου είναι το γεγονός ή το σημείο του με ορισμένες συντεταγμένες (χ, ψ, Ζ, t). Τόσο στη γενική όσο και στην ειδική θεωρία της σχετικότητας δε γίνεται ποτέ διάκριση ανάμεσα στο χώρο και το χρόνο, απλώς δεχόμαστε ότι κάθε φυσικό φαινόμενο θα αντιστοιχεί σε ορισμένο σημείο του χωροχρόνου.Στην ειδική θεωρία της σχετικότητας ο χωροχρόνος ονομάζεται και χώρος του Μινκόβσκι. Σε έναν τέτοιο χώρο τα αριθμητικά μεγέθη χαρακτηρίζονται με ένα μόνο αριθμό, ενώ τα διανυσματικά μεγέθη ή τα τετραδιάστατα διανύσματα καθορίζονται μόνο όταν είναι γνωστές τέσσερις συνιστώσες τους (χ, ψ, Ζ, t).
Ένα γεγονός που περιγράφεται με ένα σύστημα συντεταγμένων (χ, ψ, z, t) μπορεί να περιγραφεί και σ’ ένα άλλο σύστημα (χ, ψ, z, t). Η μεταφορά από το ένα σύστημα στο άλλο γίνεται με τη βοήθεια των μετασχηματισμών του Lorentz οι οποίοι είναι:
όπου u η ταχύτητα του γεγονότος και c η ταχύτητα του φωτός. Κατά τον παραπάνω μετασχηματισμό η απόσταση δύο σημείων του χώρου του Μινκόβσκι παραμένει αναλλοίωτη.
Μονάδα μέτρησης χρόνου. Ανάλογα με το αν η μέρα είναι αληθής, αστρική ή μέση, η ώρα λέγεται αντίστοιχα αληθής, αστρική ή μέση ώρα και πάντα ισούται με το 1/24 της μέρας. Μία ώρα διαιρείται σε 60 πρώτα λεπτά και κάθε πρώτο λεπτό σε 60 δευτερόλεπτα. Μια ώρα αντιστοιχεί σε γωνία 15° και αυτό προκύπτει από τη διαίρεση των 360° της περιφέρειας κύκλου με τις 24 ώρες της μέρας. Έτσι η Γη διαιρείται σε 24 ατράκτους που η καθεμιά έχει εύρος 15° και τη δική της ώρα που λέγεται επίσημη ώρα και η οποία είναι ακέραιο πολλαπλάσιο της ώρας της μηδενικής ατράκτου του Γκρίνουιτς. Το σύστημα των ατράκτων δημιουργήθηκε για να εξαλειφτούν οι διαφορές που παρουσιάζονται στις μετρήσεις του τοπικού χρόνου, ο οποίος διαφέρει από σημείο σε σημείο. Ένα άλλο πλεονέκτημα της επίσημης ώρας είναι το γεγονός ότι όλες οι χώρες που βρίσκονται στο εύρος μίας από τις 24 ατράκτους έχουν την ώρα του κεντρικού μεσημβρινού της ατράκτου, με αποτέλεσμα να είναι πολύ μικρές οι διαφορές από την τοπική ώρα. Διόρθωση στην επίσημη ώρα γίνεται μόνο όταν περνάμε από το μεσημβρινό των 180°, δηλ. εκείνον που απέχει 180° από το μεσημβρινό του Γκρίνουιτς. Σ’ αυτή την περίπτωση, όταν περνάμε από Α προς Δ το μεσημβρινό των 180° αυξάνουμε την επίσημη ώρα κατά 1, ενώ το αντίστροφο συμβαίνει όταν περνάμε από Δ προς Α (ελαττώνουμε τότε κατά 1 την ώρα).
Συγχρόνως γίνεται και αλλαγή της ημερομηνίας, δηλ. από Α προς Δ βάζουμε το ρολόι μας μία μέρα μπροστά, ενώ από Δ προς Α το βάζουμε μία μέρα πίσω. Στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται και στη 2η και στην 3η άτρακτο, έχει καθιερωθεί ως επίσημη ώρα αυτή της 2ης ατράκτου.
Θερινή ώρα. Πολλά κράτη της Γης κατά τους μήνες Απρίλιο ως Οκτώβριο τοποθετούν την επίσημη ώρα τους κατά 1 ώρα μπροστά και την ξαναγυρίζουν κατά 1 ώρα πίσω τους χειμερινούς μήνες. Αυτό γίνεται κυρίως για εξοικονόμηση ενέργειας.
Πρώτος εισηγήθηκε την ιδέα αυτή ο Β. Φραγκλίνος το 1784. Η θερινή ώρα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1916. Στην Ελλάδα ο θεσμός της θερινής ώρας εφαρμόζεται από το 1970.
Ό Πλάτων αναφέρει στόν Τίμαιο ότι τό παρελθόν καί τό μέλλον είναι δημιουργημένα είδη χρόνου, τά οποία ασυνειδήτως αλλά εσφαλμένως τά χρησιμοποιούμε. Λέμε : ήν (ήταν), εστί (είναι), έσομαι (θά είμαι). Ή αλήθεια όμως είναι ότι μόνον τό εστί μπορεί νά χρησιμοποιηθή ορθώς. Ό Παρμενίδης (8-5) λέγει : «ένας μόνο δρόμος μένει, ό δρόμος τού εστί...τό όν ούτε ήταν ποτέ ούτε έστε, γιατί τώρα όλο μαζί, ένα, συνεχές». Τό ίδιο περίπου υποστηρίζουν καί οί Ελεάτες Ζήνων καί Μέλισσος καθώς δέχονται ότι ή πραγματικότητα δέν έχει αρχή ούτε τέλος. Επομένως δέχονται άπειρο χρόνο, αλλά καί άπειρο χώρο (θεωρία σχετικότητας), αυτό πού λέμε χωρόχρονο καί αποτελεί ενοποιημένη διάσταση. Μήπως άραγε είναι ανύπαρκτος ό χρόνος; Mήπως ευρίσκεται στήν φαντασία μας καί έχει γίνει αναπόστατο τής ψυχοσυνθέσεώς μας; Στήν Ομηρική εποχή οί Έλληνες μολονότι εγνώριζαν από τούς ορφικούς τόν χρόνο πολύ καλά, δέν δείχνουν ιδιαίτερο πάθος μέ τόν χρόνο. Επισημαίνουν μόνον μερικά τμήματα τού χρόνου καί τίς ημέρας, πού συνδέονται μέ λειτουργικές ανάγκες όπως, πόλεμο, υλοτομία, γεωργία, εκπαίδευση κτλ. Οί Ορφικοί θεωρούσαν πατέρα τού χρόνου τόν Ήλιο καί μητέρα αυτού τήν Σελήνη. Πρίν τό 11000 πχ οί Ορφικοί είχαν έτος 354 ημερών χωρισμένο σέ 12 μήνες τών 29,5 ημερών. Οί Έλληνες χρησιμοποιούσαν στήν καθημερινή ζωή των τόν χρόνο, αλλά ουσιαστικώς στήν συλλογιστική των τόν απορρίπτουν. Ό χρόνος είναι μία εφεύρεση του ανθρώπου ίσως γιά νά λειτουργήση μέσα στό κοινωνικό περιβάλλον. Άν ό άνθρωπος ζούσε 5 λεπτά μόνον, τότε ή συμβατική μονάδα τού 1 δευτερολέπτου θά ήταν πολύ σημαντική, έτσι ή διάρκεια περιστροφής τής γής θά αντιστοιχούσε πρός 105 γενεές. Κάθε ώρα θά γεννιόνταν καί θά πέθαιναν 12 γενεές ανθρώπων. Άρα άν υπάρχει χρόνος πράγματι, θά έπρεπε νά μάς απασχολή ή μονάδα του, δηλαδή ή εσχάτη διαβάθμισή του, προκειμένου στήν συνέχεια νά δημιουργηθή μία χρονική κλίμακα, στήν οποία εντάσσονται τά έμβια όντα καί ή διάρκεια τών γεγονότων.
Ξέρουμε πώς ή διάσπαση τών ατόμων σημαίνει μή περαιτέρω τομή τής ύλης. Οί σύγχρονοι επιστήμονες έχουν φθάση στό σημείο νά προκαλούν σύγκρουση μεταξύ όχι μόνον πυρήνων ατόμων, αλλά πρωτονίων καί ηλεκτρονίων, πού αποτελούν απειροελάχιστη μάζα τού πυρήνος τού ατόμου. Όμως δέν προκαλείται περαιτέρω διάσπαση αλλά απλώς έχουμε νέα σωματίδια καί υποσωματίδια πού έχουν διάφορες ονομασίες όπως μποζόνια, γκλουόνια, αδρόνια, κουάρκ κτλ. Σήμερα οί κορυφαίοι επιστήμονες προσπαθούν νά μέ τόν επιταχυντή τού προγράμματος ΑTLAS τού πανεπιστημίου τής Cern νά εντοπίσουν ένα σωματίδιο πού λέγουν Higgs. Τό πείραμα αυτό κόστους πολλών δις δολ θά γίνει κάποια στιγμή μεταξύ 2007-2008 καί μέσα σέ ένα τρισεκατομμυριοστό τού δευτερολέπτου πού θά διαρκέσει αναμένεται νά αποκαλύψη τήν ύπαρξη αυτού τού σωματιδίου καί τότε μάλλον θά αρχίζουμε νά καταλαβαίνουμε τί συμβαίνει μέσα στόν χωρόχρονο καί πώς εδημιουργήθη αυτή ή αιτία γιά τήν αρχή του. Αφού λοιπόν ή ύλη δέν διασπάται περαιτέρω τής διασπάσεως τού ατόμου, γιατί άραγε ό χρόνος θά πρέπει νά τέμνεται έπ άπειρον ; Άν ό χρόνος είναι όντως μία διάσταση καί δέν είναι απλώς ένας εγκεφαλικός παραλογισμός θά πρέπει καί αυτός κάπου νά σταματά, αφού τίποτα δέν θά εξυπηρετούσε ή επ’άπειρον τομή του, ούτε ακόμη τίς σύγχρονες κοσμοθεωρίες, όπως είναι ή θεωρία περί υπερχορδών πού προτείνει ότι τά πάντα αποτελούνται τελικά από μικροσκοπικές χορδές, οί οποίες ταλαντώνονται σέ 10 διαστάσεις. Ή νεώτατη όμως θεωρία είναι αυτή τών μεμβρανών (Μ) πού εισηγείται τήν ύπαρξη 11 διαστάσεων. Ό Παρμενίδης πάντως καί ό Ζήνων απέκλεισαν τήν ύπαρξη χρόνου λέγοντας :
«Άν υπάρχει χώρος θά είναι μέσα σέ κάτι. Καί αυτό πού είναι μέσα σέ κάτι είναι μέσα σέ χώρο, άρα ό χώρος θά είναι μέσα σέ χώρο, καί αυτό είναι επ’άπειρον. Επομένος ό χώρος δέν υπάρχει (Σιμπλ.φυς.562,3)».
Ό Παρμενίδης έλεγε ότι δέν υπάρχει μηδέν. Δέν μπορούμε καί νά ονοματίζουμε κάτι τό οποίο δέν υπάρχει. Ό νούς τού ανθρώπου δέν μπορεί νά ασχολήται μέ τό «μή όν», επειδή τίποτα δέν γίνεται έκ τού μή όντος. Ό Ζήνων δέχθηκε ότι ό χρόνος δέν μπορεί νά κατακερματισθή επ’άπειρον. Υπάρχει ένα σημείο πέρα από τό οποίο δέν μπορεί νά κατατμηθή άλλο. Καί αυτό τό σημείο είναι στάση. Επομένως τίποτα δέν κινείται στήν πραγματικότητα. Αφού δεχόμεθα ότι τό φώς τρέχει μέ 300000 Κm\Sec τότε εννοούμε ότι μία ακτίνα φωτός εκτοξευομένη από τήν Γή, θά έφθανε σέ 1 sec στήν Σελήνη. Πόσοι όμως αριθμοί μεσολαβούν από τό 1 έως τό μηδέν ; Από τό 0,99999... έως 0,100000... άπειροι δηλαδή. Καί από 0,00000....1 έως 0,00000..9. Δηλαδή όσο περισσότερο υποδιαιρείται ή μονάδα τόσο ή απόσταση πού διανύει τό φώς μικαίνει. Όταν πιά ή υποδιαίρεση τής μονάδας τού χρόνου φθάνει σέ απόσταση ανάσας από τό μηδέν. Κατά τόν Παρμενίδη όμως δέν υπάρχει τό μηδέν, άρα τό φώς δέν έχει πάει πιό πέρα από τήν μύτη μας. Ό χρόνος σέ αυτήν τήν περίπτωση έχει σταθή, ή απλώς τό φώς δέν κινείται ; Κανένας όμως δέν μπορεί νά αποφανθή μέ βεβαιότητα. Τό φώς σέ κάποιον χρόνο ευρίσκεται έν τή γενέσει του υπό μορφή φωτονίων καί περιμένη τήν «εντολή» γιά νά ξεκινής. Τό Big Bang ήταν ή αρχή τού σύμπαντος, αλλά τότε ό χρόνος άν υφίσταται σάν διάσταση, βρισκόταν σέ σημείο στάσης. Αυτό τό δέχθηκε ό Ζήνων αλλά όχι ό Αριστοτέλης, ό οποίος είπε ότι επ’άπειρον ό χρόνος είναι διαιρετός. Οί Επιστήμονες σήμερα συμφωνούν μέ τόν Αριστοτέλη, αλλά στήν πραγματικότητα αυτοαναιρούνται, αφού τό Big Bang σημαίνει κατ’αυτούς τήν ένταξη τού χρόνου στόν χώρο. Αλλά σύμφωνα μέ τόν Παρμενίδη ουδέν έκ τού μή όντος, τότε οί σύγχρονοι επιστήμονες δέχονται τήν απειροελάχιστη ποσότητα, ένα υπέρ συμπυκνωμένο άτομο πού εξεράγη δημιουργώντας χωρόχρονο καί ορατό σύμπαν. Αλλά έτσι δέχονται μία αρχή, τήν γένεση καί αυτό σημαίνει τέλος. Οί σύγχρονοι επιστήμονες δέν έχουν συλλάβει ακόμα τό πνεύμα τών αρχαίων Ελλήνων. Ή θεωρία τής σχετικότητας τού Ευκλείδη μέ τίς 3 διαστάσεις αλλάζει μέ τήν εισαγωγή τής τέταρτης πού είναι ό χρόνος. Δυστυχώς ανώτερα μαθηματικά δέν έχουν βρεθή καί ποτέ δέν θά γίνει κατανοητή, ακόμα καί στήν απλή μορφή της, ακόμα καί από τόν ίδιο τόν Αϊνστάϊν. Ή ενέργεια λέγει ισούτε μέ τήν μάζα επί τήν ταχύτητα τού φωτός στό τετράγωνο : Πριν τη θεωρία της σχετικότητας, η κλασσική φυσική είχε πάντα δεχθεί σιωπηρά ότι η ένδειξη του χρόνου είχε μια αξία απόλυτη, δηλαδή ότι ήταν ανεξάρτητη από την κατάσταση κίνησης του σώματος αναφοράς. Βέβαια η κατάσταση δικαιολογείται απόλυτα αν θυμηθούμε ότι το 1670 ο Sir Isaac Newton είχε θεωρήσει την ταχύτητα διάδοσης του φωτός σαν άπειρη, ενώ μόλις το 1727 γίνεται η πρώτη μέτρηση της ταχύτητας του φωτός από τον J. Bradley. Παράδειγμα επιστημονικής πλάνης: Αν πιστεύαμε ότι η ταχύτητα διάδοσης του ήχου στην ατμόσφαιρα είναι άπειρη, τότε θα διαπιστώναμε ότι όταν ένας ξυλοκόπος, σε απόσταση από εμάς, κόβει ξύλα και κατεβάζει το τσεκούρι δεν ακούγεται κανένας θόρυβος, αλλά όταν το ανεβάζει αμέσως μετά, στο ανώτατο σημείο του περίπου, ακούγεται ένας κρότος. Σαν αποτέλεσμα, με το δίκιο μας θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι κάπου στην ανοδική του πορεία το τσεκούρι συναντά ένα αόρατο εμπόδιο και δημιουργεί, η σύγκρουσή του με το υποτιθέμενο εμπόδιο, τον κρότο. Κάτι ανάλογο παθαίνουμε σήμερα και με τη μέτρηση του ταυτόχρονου 2 πραγμάτων, βάσει της ταχύτητας μεταδόσεως του φωτός που αντιλαμβανόμαστε με τα μάτια μας - η οποία αν και τεράστια, είναι όμως πεπερασμένη! Γιατί ο χρόνος είναι θεμελιώδης έννοια της Νευτώνειας (κλασσικής) φυσικής, και μια δραστική αλλαγή στην αντίληψή μας γι' αυτόν σωριάζει ολόκληρο το οικοδόμημα της θεωρητικής φυσικής σα σπίτι από τραπουλόχαρτα. Σχεδόν τίποτα δεν μένει ανέγγιχτο. Ας πάρουμε για παράδειγμα την έννοια του μήκους, την άλλη θεμελιακή έννοια της θεωρητικής φυσικής. Επειδή το ταυτόχρονο είναι σχετικό, συνεπώς το ίδιο θα είναι και το μήκος. Και ασφαλώς δεν υπάρχει σταματημός στην επιδημία. Ταχύτητα, επιτάχυνση, δύναμη, ενέργεια - και κάθε άλλη έννοια - εξαρτώνται από τις έννοιες του χρόνου και του μήκους. Όλο το συγκρότημα της φυσικής αλλάζει. Ο Einstein καταλήγει στους μετασχηματισμούς Lorentz, οι οποίοι δίδουν λύση στο πρόβλημα της σχετικότητας των μετρήσεων 2 παρατηρητών: Ποιες είναι οι τιμές x', y', z', t' ενός γεγονότος σε σχέση με k', εάν τα μεγέθη x, y, z, t του ίδιου γεγονότος σε σχέση με k είναι γνωστά; Παρατίθενται στη συνέχεια οι μετασχηματισμοί Lorentz καθώς και ο μετασχηματισμός του Γαλιλαίου που χρησιμοποιεί η κλασσική φυσική, και ο οποίος μπορεί να παραχθεί από τον μετασχηματισμό Lorentz, αν προσδιορίσουμε στο c τιμή άπειρη

Ο μη ελαστικός κανόνας σε κίνηση είναι, συνεπώς, πιο κοντός απ' ό,τι ο ίδιος κανόνας σε ακινησία, και μάλιστα το μήκος του μικραίνει όσο η ταχύτητά του μεγαλώνει. Για την ταχύτητα v=c, θα είναι ίσο με 0 (μηδέν). Για πιο μεγάλες ακόμη ταχύτητες θα ήταν φανταστικό. Απ' αυτό συμπεραίνουμε ότι στη θεωρία σχετικότητας η ταχύτητα του φωτός c παίζει το ρόλο της οριακής ταχύτητας που κανένα πραγματικό σώμα δεν μπορεί να τη φθάσει ή και να την ξεπεράσει. Επίσης, εξαιτίας της κίνησής του το ρολόι δουλεύει πιο αργά απ' ό,τι το ακίνητο. Εδώ, η c παίζει επίσης το ρόλο της οριακής ταχύτητας. Επειδή όμως, δεν μπορούμε πρακτικά να μεταδώσουμε στα ρολόγια και στους κανόνες παρά μόνο κινήσεις που συγκρινόμενες με την ταχύτητα του φωτός είναι πολύ αργές, τα παραπάνω συμπεράσματα μόλις μπορούν ν' αντιμετωπιστούν απ' ευθείας στην πραγματικότητα. Ας υποθέσουμε τώρα ότι ένας αστροναύτης εκτοξεύεται μ' έναν πύραυλο με ταχύτητα 8/10 της ταχύτητας του φωτός. Αν για τον πύραυλο περάσουν 30 χρόνια, στη Γη θα έχουν περάσει 51 χρόνια. Αν ο πύραυλος κινηθεί με το 99.5% της ταχύτητας του φωτός, τότε τα 30 χρόνια στον πύραυλο αντιστοιχούν σε 300 χρόνια στη Γη. Αν κινηθεί με το 99.99% της c, τότε τα 30 χρόνια στον πύραυλο θα αντιστοιχούν σε 2121 χρόνια στη Γη! Και πάει λέγοντας... Οι αμοιβαίες συστολές μηκών, όπως και οι αμοιβαίες επιβραδύνσεις ρολογιών, δεν περιέχουν αντίφαση. Από μια άποψη μάλιστα θυμίζουν τα φαινόμενα της προοπτικής. Αν π.χ. δυο άνθρωποι με το ίδιο ανάστημα που βαδίζουν μακριά ο ένας από τον άλλο, σταθούν και κοιτάξουν πίσω, ο καθένας τους θα φανεί στον άλλον μικρότερος. Και ασφαλώς, ο μόνος λόγος που αυτή η αμοιβαία συστολή δεν μας ξενίζει σαν αντίφαση, είναι πως τη συνηθίσαμε!
Τι γίνεται όταν ένα αντικείμενο (π.χ. ηλεκτρόνιο) αρχίσει να πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός; Ο Newton είχε πει ότι η επιτάχυνση α είναι ανάλογη με τη δύναμη F που ασκείται και είναι αντιστρόφως ανάλογη με τη μάζα m (που ονομάζεται επίσης αδράνεια) του αντικειμένου.Όσο πιο μεγάλη η δύναμη τόσο πιο γρήγορα αυξάνει ταχύτητα και όσο πιο μεγάλη η μάζα (η αδράνεια) τόσο πιο δύσκολο είναι να το κάνουμε να κινηθεί γρήγορα. «Newton: Μέτρο της αδράνειας ενός σώματος αποτελεί η μάζα αυτού». Ο νέος τύπος δείχνει πως όταν v=c, τότε α=0 (μηδέν), οπότε και να συνεχίσουμε την ώθηση, το ηλεκτρόνιο δεν αποκτά μεγαλύτερη ταχύτητα. Το νόημα είναι σχετικά σαφές: Όσο το ηλεκτρόνιο πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός, φαίνεται να γίνεται όλο και πιο βαρύ, γιατί γίνεται όλο και πιο δύσκολο ν' αυξήσει την ταχύτητά του. Ο Einstein θέλει τώρα να δείξει πώς η ταχύτητα του ηλεκτρονίου σχετίζεται με την ενέργειά του. Ο Newton είχε δώσει τον παρακάτω τύπο της ενέργειας (κινητικής) ενός σώματος. Ο Einstein τον αναθεωρεί

No comments:

Post a Comment