Thursday, June 18, 2009

ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗ ΙΙ

Όταν δίνουμε σ' ένα σώμα όλο και περισσότερη ενέργεια, το σώμα αυτό, αντί να κινείται γρηγορότερα, γίνεται όλο και πιο βαρύ. Αλλά τότε, αν χρειάζεται ενέργεια για ν' αποκτήσει το σώμα περισσότερη αδράνεια (μάζα), τότε η αδράνεια πρέπει να περιέχει ενέργεια.Συνεπώς, ακόμη και αν δεν βάλουμε καθόλου έργο, δηλαδή ακόμη και αν η κινητική ενέργεια είναι μηδέν, το σώμα (π.χ. ηλεκτρόνιο) εξακολουθεί να έχει μια ενέργεια (δυναμική) E=mc2. Άρα η αδράνεια ενός σώματος εξαρτάται από την ενέργεια που περιέχει, αλλά θυμηθείτε... κανείς δεν ξέρει στην πραγματικότητα τι είναι αδράνεια - ή γιατί την έχουν τα αντικείμενα! Δεν μπορείς ν' αποδείξεις έναν ορισμό. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι ν' αποδείξεις ότι έχει μια λογική!
Ο Einstein δίδει ένα γενικό νόμο, πως αν ένα σώμα χάνει ή κερδίζει ένα ποσό ενέργειας με οποιαδήποτε μορφή, τότε χάνει ή κερδίζει ένα ποσό μάζας, και το αντίστροφο! Σύμφωνα μ' αυτό, αφού το c είναι τόσο μεγάλο, αν μια λάμπα ισχύος 100 Watts ακτινοβολεί για 100 χρόνια, θα χάσει από τη μάζα της κάτι λιγότερο από 30 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου! Η κλασσική φυσική γνωρίζει δυο αρχές διατήρησης βασικής σημασίας, την αρχή διατήρησης της ενέργειας και την αρχή διατήρησης της μάζας. Χάρη στη θεωρία της σχετικότητας οι δύο αρχές ενώθηκαν σε μία μόνον αρχή (E=mc2). Με τη μάζα και την ενέργεια απόλυτα ισοδύναμες, κάθε σβώλος γης, κάθε φτερό, κάθε κόκκος σκόνης αντιμετωπίζονται πλέον σαν θαυμαστές δεξαμενές τρομακτικής φυλακισμένης ενέργειας.
Ο Newton είχε δώσει για τον κόσμο μιαν εικόνα όμορφη, ταιριασμένη μέσα στον απόλυτο χώρο και στον απόλυτο χρόνο. Ο Einstein ήρθε να θρυμματίσει αυτή την εικόνα, λέγοντας ότι διαφορετικοί παρατηρητές δεν συμφωνούν για το ταυτόχρονο. Επειδή μάλιστα συμβαίνει να διαφοροποιούνται και οι μετρήσεις τους για τα μήκη, καταλήγουμε πως διαφορετικοί παρατηρητές έχουν διαφορετικά - ιδιωτικά - συστήματα χώρου και χρόνου. Παρά τις ασυμφωνίες τους όμως αυτές, οι παρατηρητές έχουν πολλά κοινά: π.χ. βρίσκουν για το φως την ίδια σταθερή ταχύτητα c. Αλλά πάνω απ' όλα κατοικούν στο ίδιο σύμπαν! Το τελευταίο μπορεί να φαίνεται υπερβολικά ολοφάνερο, αλλ' όμως μας οδηγεί στην καρδιά του προβλήματος! Διότι οι ιδιωτικοί χώροι και χρόνοι των διαφορετικών παρατηρητών δεν μπορούν να θεωρηθούν απομονωμένοι μεταξύ τους. Όπως απέδειξε ο Minkowski ανήκουν όλοι σε μία και μοναδική, παγκόσμια περιοχή που είναι μια ένωση του χώρου και του χρόνου, που ονομάστηκε χωροχρόνος. Πώς όμως οι διαφορετικοί παρατηρητές αποκτούν τους ιδιωτικούς τους χώρους και χρόνους; Μα χωρίζοντας αυτόν τον ενωμένο χωροχρόνο, με διαφορετικούς τρόπους, σε χώρο και χρόνο. Όμως προσοχή! Ο χωροχρόνος έχει 4 διαστάσεις. Ας μην προσπαθήσουμε να σχηματίσουμε μια εικόνα γι' αυτόν. Είναι τελείως αδύνατον! Ούτε ο Einstein ούτε και ο Minkowski «έβλεπαν» αυτόν τον χωροχρόνο: Οι επιστήμονες δουλεύουν μαζί του με τη βοήθεια ενός μαθηματικού μοντέλου και παρόλο που τους επιτρέπει να εκφράζονται με μεγάλη επιδεξιότητα, τους είναι επίσης αδύνατον να τον δουν! Εκ πρώτης όψεως, και το Νευτώνειο Σύμπαν ήταν τετραδιάστατο, επειδή όμως ο απόλυτος χώρος στήνεται ξεχωριστά από τον απόλυτο χρόνο, ο καθένας καταλήγει να βλέπει με 3+1 μάλλον διαστάσεις παρά με 4. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει με το χωροχρόνο της σχετικότητας: Ο χώρος και ο χρόνος είναι υφασμένοι μαζί τόσο θεμελιακά, που ο όρος τετραδιάστατος είναι αναπόφευκτος. Στη Νευτώνεια φυσική οι αποστάσεις είναι ίσες μεταξύ τους και παρομοίως και οι χρόνοι είναι ίσοι μεταξύ τους, των δύο παρατηρητών. Στη θεωρία όμως της σχετικότητας, μόνον η σύνθεσή τους έχει την ίδια τιμή για όλους τους παρατηρητές. Βλέπε παράδειγμα σε 3 διαστάσεις: Από αυτή την ομοιότητα, παρακινούμεθα να θεωρήσουμε τον χρόνο σαν μια τέταρτη διάσταση που, όταν εκφραστεί σε μήκος, αναμιγνύεται λίγο-πολύ ισότιμα με τις τρεις διαστάσεις του χώρου σχηματίζοντας ένα ενιαίο σύνολο, τον τετραδιάστατο χωροχρόνο. Ο πειρασμός μαθηματικά είναι ακατανίκητος, παρόλο που ο χωροχρόνος αρνείται να μπει σε κάποια ρεαλιστική εικόνα. Ας φανταστούμε την τελεία στο τέλος της πρότασης αυτής. Φυσικά την τελεία έχουμε συνηθίσει να τη θεωρούμε σαν ένα σημείο. Στην πραγματικότητα είναι ένα σημείο μόνιμο, ένα σημείο που διαρκεί μέσα στο χρόνο, όσο υπάρχει η σελίδα αυτή. Δεν έρχεται και φεύγει σαν μια λάμψη. Έτσι μπορούμε να φανταστούμε ότι το σημείο αυτό ξετυλίγεται μέσα στο χωροχρόνο, ότι είναι κάτι σαν κορδέλα ή, όπως λέγεται, μια κοσμική γραμμή.Για να κάνουμε κάποια αναπαράσταση, ας φανταστούμε ότι η διάσταση του χώρου είναι ένας άξονας προς τα κάτω, πάνω στη σελίδα. Έτσι δυο κοσμικές γραμμές σαν του σχήματος θα παριστούν δυο σημεία που πλησιάζουν το ένα το άλλο. Όμως οι κοσμικές γραμμές καθαυτές δεν κινούνται. Στο χωροχρόνο, παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι όλα απλωμένα μπροστά μας, ακίνητα σαν τις λέξεις ενός βιβλίου. Στον χωροχρόνο, καθετί που για μας αποτελεί το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, εμφανίζεται ενιαία... Κάθε παρατηρητής, καθώς ο χρόνος του περνά, ανακαλύπτει - τρόπος του λέγειν - νέα στρώματα από το χωροχρόνο που τα νομίζει για διαδοχικές όψεις του υλικού κόσμου, παρόλο που πραγματικά το σύνολο των γεγονότων που αποτελούν τον χωροχρόνο υπάρχει πριν από τη γνώση του παρατηρητή γι' αυτά. Το χωροχρονικό συνεχές της ειδικής σχετικότητας είναι ένα Ευκλείδειο συνεχές, δηλαδή ένα Καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων με 4 διαστάσεις. Αυτό δεν ισχύει στη γενική θεωρία της σχετικότητας, όπου το πεδίο βαρύτητας παραμορφώνει το φως και συνεπώς η ταχύτητα του φωτός δεν αποτελεί πλέον μια παγκόσμια σταθερά. Όλες οι έννοιες που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε τη φύση είναι περιορισμένες. Δεν είναι περιγραφές της πραγματικότητας, όπως έχουμε την τάση να πιστεύουμε, αλλά δημιουργήματα του νου μας. Μέρη του χάρτη και όχι του εδάφους.
Η πίστη πως η γεωμετρία βρίσκεται ενσωματωμένη σε όλα τα φυσικά πράγματα έχει τις ρίζες της στα αρχαία χρόνια. Η γεωμετρία θεωρήθηκε σαν ο τέλειος συνδυασμός της λογικής και της ομορφιάς κι έτσι της αποδόθηκε θεϊκή καταγωγή! Η Ευκλείδεια γεωμετρία αναγνωρίστηκε σαν η τέλεια ερμηνεία της φύσης του χώρου για περισσότερους από 25 αιώνες. Χρειάστηκε να έλθει ο Einstein για να αποδείξει σε επιστήμονες και φιλοσόφους, πως η γεωμετρία δεν βρίσκεται ενσωματωμένη στη φύση αλλά στον τρόπο σκέψης μας. Το νέο πλαίσιο, ο χωροχρόνος, βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του σε κάθε περίπτωση φαινομένων που αφορούν μεγάλες ταχύτητες ή ισχυρά πεδία βαρύτητας. Κάθε φορά που μελετάμε φυσικά φαινόμενα με μεγάλες ταχύτητες, μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα συλλάβουμε διανοητικά κι ακόμη πιο δύσκολο να τα εκφράσουμε στην κοινή γλώσσα.
Το «παράδοξο των διδύμων» αποτελεί ίσως την πιο διαδεδομένη παραδοξολογία της σύγχρονης φυσικής: Αν ένας από τους δυο αδελφούς ταξιδέψει με τεράστια ταχύτητα στο εξωτερικό διάστημα, θα είναι κατά πολύ νεώτερος όταν επιστρέψει στη Γη, κι αυτό γιατί η καρδιά του, ο ρυθμός της κυκλοφορίας του αίματος, τα εγκεφαλικά του κύματα θ' ακολουθήσουν πολύ αργότερους ρυθμούς σε σύγκριση με τον αδελφό του που θα παραμείνει στη Γη. Ο διαστημικός ταξιδιώτης βέβαια δεν πρόκειται να νιώσει κάτι το ασυνήθιστο, αλλά κατά την επιστροφή του θα παρατηρήσει πως ο δίδυμος αδελφός του θα έχει γεράσει πολύ περισσότερο από τον ίδιο! Τα φαινόμενα αυτά μοιάζουν παράδοξα για όσο διάστημα αρνιόμαστε να τα δεχθούμε σαν τρισδιάστατες προβολές τετραδιάστατων συμβάντων, όπως οι σκιές είναι διδιάστατες προβολές τρισδιάστατων αντικειμένων. Αν είχαμε την ικανότητα να «δούμε» την τετραδιάστατη χωροχρονική πραγματικότητα, το στοιχείο της παραδοξολογίας θα εξαφανιζόταν από μόνο του!
Η θεωρία της ειδικής σχετικότητας αναφέρεται σε τομείς που δεν υπάρχει πεδίο βαρύτητας. Στα πεδία βαρύτητας όμως δεν υπάρχουν σώματα μη ελαστικά που να έχουν Ευκλείδειες ιδιότητες. Η υποθετική ύπαρξη σώματος αναφοράς μη ελαστικού είναι, συνεπώς, άχρηστη στη θεωρία της γενικής σχετικότητας. Γι' αυτό, χρησιμοποιούνται σώματα αναφοράς που όχι μόνο στο σύνολό τους κινούνται μ' έναν οποιονδήποτε τρόπο, αλλά και που παθαίνουν στη διάρκεια της κίνησής τους οποιαδήποτε αλλαγή μορφής σχήματος (μαλάκια αναφοράς). Στη μεγάλη γενίκευση, που επιβάλλεται μ' αυτόν τον τρόπο στους νόμους της φύσης, βρίσκεται η μοναδική δύναμη που είναι αναπόσπαστη με την αρχή της γενικής σχετικότητας. Σύμφωνα με τη γενική σχετικότητα, η βαρύτητα επιδρά στο χωροχρόνο και τον κάνει κυρτό. Πρόκειται για μια διατύπωση που δεν συλλαμβάνεται εύκολα από την ανθρώπινη φαντασία. Ας κάνουμε όμως και πάλι μια προσπάθεια με το παράδειγμα των δύο εντόμων: Ας συγκρίνουμε λοιπόν τη γεωμετρική συλλογιστική μιας ψείρας που ζει πάνω σε μιαν επίπεδη επιφάνεια μ' εκείνη μιας άλλης παρόμοιας ψείρας που ζει στην επιφάνεια μιας σφαίρας. Η ψείρα που ζει πάνω στην επίπεδη επιφάνεια θα διαπιστώσει πως το άθροισμα των γωνιών οποιουδήποτε τριγώνου είναι πάντα 180°. Αντίθετα, η ψείρα που ζει πάνω στη σφαίρα θ' ανακαλύψει πως το άθροισμα των γωνιών ενός τριγώνου είναι πάντα μεγαλύτερο από 180° και σε ακραίες περιπτώσεις είναι ίσο με 270°. Η πρώτη ακόμη ψείρα θα διαπιστώσει ότι το μήκος της περιφέρειας κύκλου είναι ίσο με 2πr, όπου r η ακτίνα του κύκλου. Αντίθετα, η ψείρα που ζει πάνω στη σφαίρα θα διαπιστώσει ότι η περιφέρειες κύκλων έχουν πάντα μήκος μικρότερο από 2πr: Οι γεωμετρικές μελέτες των 2 εντόμων θα τα οδηγήσουν σε εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Η πρώτη ψείρα θα καταλήξει στα αξιώματα και τους νόμους της Ευκλείδειας γεωμετρίας, ενώ η δεύτερη θα καταλήξει στις αρχές της σφαιρικής γεωμετρίας. Οι διαφορές τους σε μικρά μεγέθη θα είναι ασήμαντες, αλλά θα μεγαλώνουν συνεχώς, όσο οι ψείρες θ' ασχολούνται συνεχώς με όλο και μεγαλύτερα σχήματα. Οι γεωμετρικοί νόμοι ενός κυρτού χώρου θα είναι «αντι-Ευκλείδειοι», δηλαδή διαφορετικοί. Όπου υπάρχει ένα σώμα με μεγάλη μάζα, το διάστημα γύρω του είναι κυρτό και ο βαθμός της κυρτότητας, δηλαδή ο βαθμός της απόκλισης από την Ευκλείδεια γεωμετρία, εξαρτάται πάντα από τη μάζα του αντικειμένου. Η βαρύτητα δεν μπορεί να περιοριστεί στα όρια του τρισδιάστατου χώρου, αλλά επεκτείνεται στην περιοχή του τετραδιάστατου χωροχρόνου. Στην περιοχή του κυρτού χωροχρόνου, οι παραμορφώσεις που προκαλεί η βαρύτητα δεν αφορούν μόνον τις χωρικές σχέσεις που περιγράφει η γεωμετρία του Riemman αλλά και τις χρονικές σχέσεις, δηλαδή τα χρονικά διαστήματα. Η ροή του χρόνου δεν ακολουθεί σταθερό ρυθμό, αλλά μεταβάλλεται ανάλογα με την κυρτότητα της κάθε περιοχής και σύμφωνα με τη διανομή της μάζας των σωμάτων.
Σύμφωνα με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας, η βαρύτητα δεν αντιμετωπίζεται σαν δύναμη, αλλά σαν έμφυτη καμπυλότητα του χωροχρόνου. Μικρά σώματα σαν τους πλανήτες κινούνται σε τροχιές γύρω από τον ήλιο όχι από την έλξη του ήλιου, αλλά επειδή απλούστατα, στον καμπυλωμένο χωροχρόνο γύρω από τον ήλιο δεν υπάρχουν ευθείες κοσμικές γραμμές. Μια ευθεία γραμμή μπορεί να οριστεί σαν η συντομότερη απόσταση ανάμεσα σε 2 σημεία. Στον καμπυλωμένο χωροχρόνο οι κινήσεις των πλανητών αντιπροσωπεύονται από τις γεωδαισιακές γραμμές - το ανάλογο των συντομότερων αποστάσεων σε καμπύλες επιφάνειες. Έτσι, οι πλανήτες, σαν ελεύθερα σώματα, υπακούουν στον πρώτο νόμο του Newton, τον νόμο της αδράνειας - όπως αυτός μεταφέρεται στον καμπυλωμένο χωροχρόνο.
Ήταν όμως οι εξισώσεις του Einstein, οι 10 τανυστικές βαρυτικές εξισώσεις πεδίου που διαμορφώνουν την καμπυλότητα του χωροχρόνου, αξιόπιστες; Αυτό μπορούσε να ελεγχθεί αμέσως. Η κίνηση του πλανήτη Ερμή δεν συμμορφωνόταν τέλεια στη Νευτώνεια θεωρία. Το περιήλιό του (το πλησιέστερο στον ήλιο σημείο της τροχιάς του) είχε παρατηρηθεί ότι προχωρούσε 5600΄΄ κάθε αιώνα και παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος μπορούσε να εξηγηθεί με τη Νευτώνεια θεωρία, έμενε κάποιο υπόλοιπο 45΄΄ χωρίς κάλυψη. Η θεωρία της γενικής σχετικότητας μπόρεσε να καλύψει το έλλειμμα αυτό, υπολογίζοντας 43΄΄ πρόσθετη προώθηση του περιήλιου του Ερμή ανά αιώνα. Ας σημειωθεί, ότι σύμφωνα με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας, που απομακρύνεται λίγο από αυτήν του Newton, υπάρχει μια μικρή διαφορά από τον νόμο της τροχιακής κίνησης των Kepler-Newton, έτσι που η γωνία που διαγράφει η ακτίνα ήλιος-πλανήτης, ανάμεσα σ' ένα περιήλιο και στο επόμενο, διαφέρει από τη γωνία της ολοκληρωμένης περιφοράς (δηλαδή από τις 360°), διότι ο μεγάλος άξονας της έλλειψης γυρίζει γύρω από τον ήλιο στην κατεύθυνση της τροχιακής κίνησης του πλανήτη. Αυτή όμως η περιστροφή για τους άλλους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος είναι τόσο μικρή που δεν μπορεί να διαπιστωθεί με τα όργανα μετρήσεων.Απεδείχθη επίσης η εκτροπή του φωτός από το πεδίο βαρύτητας, παίρνοντας φωτογραφίες των άστρων που γειτονεύουν στον ήλιο, κατά τη διάρκεια μιας ολικής του έκλειψης και μια φορά που ο ήλιος έλειπε από τη συγκεκριμένη θέση του ουρανού, όπου βρισκόταν όταν τραβήχθηκε η πρώτη φωτογραφία.
Αν οι εξισώσεις της θεωρίας της γενικής σχετικότητας περιορισθούν στην περίπτωση όπου τα πεδία βαρύτητας πρέπει να θεωρούνται αδύνατα και όπου όλες οι μάζες μετακινούνται, σε σχέση με το σύστημα συντεταγμένων, με ταχύτητες που είναι πολύ μικρές συγκρινόμενες μ' αυτή του φωτός, έχουμε τη θεωρία του Newton σαν πρώτη πολύ καλή προσέγγιση, η οποία έτσι βγαίνει χωρίς καμία υπόθεση, ενώ ο Newton ήταν υποχρεωμένος να υποθέσει ότι η έλξη ανάμεσα σε υλικά σημεία είναι αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασής τους. Αν αυξηθεί η ακρίβεια υπολογισμού, διαπιστώνονται διαφορές από τη θεωρία του Newton, που βέβαια ξεφεύγουν ακόμη όλες από την παρατήρηση εξαιτίας της μικρότητάς τους. Αυτή η συμφωνία πάει τόσο μακριά που δεν βρέθηκαν ως τώρα παρά λίγες συνέπειες της θεωρίας της σχετικότητας προσιτές στο πείραμα όπου δεν οδηγεί η προ της σχετικότητας Νευτώνεια φυσική, παρά τη βαθιά διαφορά των βασικών υποθέσεων των δύο θεωριών. Η θεωρία της σχετικότητας βρήκε τεράστια εφαρμογή στον υποατομικό κόσμο των ιλιγγιωδών ταχυτήτων.


Το πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα της κυρτότητας του χωροχρόνου, στην περιοχή της αστροφυσικής είναι ο θάνατος των άστρων. Πεθαίνοντας από βαρύτητα, το άστρο γίνεται όλο και πιο πυκνό. Η δύναμη της βαρύτητας στην επιφάνειά του γίνεται συνεχώς ισχυρότερη και, κατά συνέπεια, ο χωροχρόνος γύρω του υιοθετεί μιαν όλο και μεγαλύτερη κυρτότητα. Η αυξανόμενη βαρύτητα στην επιφάνεια του άστρου εμποδίζει οποιαδήποτε διαφυγή σωματιδίων ή ενέργειας προς το διάστημα. Από ένα σημείο κι έπειτα, ακόμη και το φως δεν μπορεί να ξεφύγει από την επιφάνειά του, εφόσον η βαρύτητα είναι ισχυρότερη από την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Η επικοινωνία με τα άλλα άστρα, και γενικά με τον εξωτερικό χώρο, παύει να υφίσταται. Πράγμα που σημαίνει ότι μας είναι αδύνατο να δούμε ένα τέτοιο άστρο και για τον λόγο αυτό το ονομάζουμε μαύρη τρύπα. Οι μαύρες τρύπες αντιπροσωπεύουν τις ιδανικές εκφράσεις της σχετικιστικής θεωρίας. Η ισχυρή κυρτότητα του χωροχρόνου στην περιοχή τους δεν περιορίζει μόνο την εκπομπή του φωτός, αλλά παράλληλα εξαφανίζει την έννοια του χρόνου. Αν υποτεθεί ότι είχαμε στη διάθεσή μας ένα εκπληκτικό ρολόι, ικανό να τοποθετηθεί και να λειτουργήσει στην επιφάνεια ενός άστρου που πεθαίνει, θα βλέπαμε πως, μετά τη διακοπή της εκπομπής του φωτός, θα σταματούσαν και οι χτύποι του ρολογιού, όχι εξαιτίας κάποιας βλάβης, αλλά επειδή στα πλαίσια ενός τόσο κυρτού και τόσο πυκνού σώματος όπως η μαύρη τρύπα, η ροή του χρόνου χάνει τη σημασία της και παύει να υφίσταται. Το όλο θέμα και πάλι ανάγεται στη φύση και στη θέση του παρατηρητή. Και αυτό, γιατί στο εσωτερικό του άστρου που πεθαίνει δεν παρατηρείται τίποτε το αφύσικο, ακόμη και όταν η εκπομπή του φωτός γίνει αδύνατη. Ο χρόνος στο εσωτερικό της μαύρης τρύπας συνεχίζει ν' ακολουθεί τη φυσιολογική του ροή. Ας θέσουμε τώρα το ερώτημα: Πότε πεθαίνει ένα άστρο στην πραγματικότητα; Από την άποψη της σχετικιστικής θεωρίας που μας προσέφερε την παραπάνω περιγραφή, το ερώτημα αυτό δεν έχει απάντηση ούτε νόημα. Η διάρκεια της ζωής ενός άστρου που πεθαίνει είναι σχετική και εξαρτάται από το πλαίσιο αναφοράς που χρησιμοποιεί ο παρατηρητής. Στη γενική θεωρία της σχετικότητας οι κλασσικές έννοιες του χώρου και του χρόνου, σαν απόλυτες και ανεξάρτητες φυσικές οντότητες, διαγράφονται οριστικά. Από τη μια μεριά, όλες οι μετρήσεις που αφορούν το χώρο και το χρόνο είναι σχετικές και εξαρτώνται από την κατάσταση της κίνησης του παρατηρητή. Από την άλλη μεριά, η όλη δομή του χωροχρόνου συνδέεται άμεσα και αδιαχώριστα με τη διανομή της μάζας. Ο χώρος είναι κυρτός σε μιαν ανεξάρτητη ποικιλία καμπυλότητας και ο χρόνος ακολουθεί διαφορετικούς ρυθμούς ροής στα διαφορετικά σημεία του σύμπαντος. Επίσης, εφόσον τα υποατομικά σωματίδια μπορούν να κινηθούν σύμφωνα ή αντίθετα με τη ροή του χρόνου, όπως μπορούν να κινηθούν δεξιά και αριστερά μέσα στον χώρο, η μονοδρομική αντίληψη του χρόνου χάνει τη σημασία της!
Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο χρόνος κυλάει. Στην πραγματικότητα μένει εκεί που βρίσκεται. Για το απόλυτο δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε χώρος, ούτε αιτιότητα. Ενώ η Ευρωπαϊκή σκέψη προσπάθησε να εντοπίσει την πραγματικότητα στην ουσία, ο μυστικισμός (η αρχαία ανατολική φιλοσοφία) την αναζήτησε στις σχέσεις! Οι Βουδιστές συνέλαβαν τα αντικείμενα σαν γεγονότα και όχι σαν υλικά πράγματα!
Οι ατομικές αντιλήψεις τόσο του Δημόκριτου όσο και του Newton βασίστηκαν στη θεμελιώδη διάκριση ανάμεσα στην ύλη και τον «κενό» χώρο. Από την άποψη της γενικής σχετικότητας, η διάκριση αυτή καταργείται. Όπου υπάρχει ένα σώμα με μεγάλη μάζα, εκεί θα υπάρχει αναγκαστικά κι ένα πεδίο βαρύτητας. Και αυτό το πεδίο εκδηλώνεται σαν η κυρτότητα του χώρου που περιβάλλει το σώμα αυτό. Ωστόσο δεν θα πρέπει να νομίζουμε ότι το πεδίο «γεμίζει» τον χώρο και τον υποχρεώνει να «γίνει» κυρτός. Δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στις 2 έννοιες: Το πεδίο είναι ο κυρτός χώρος. Στη γενική σχετικότητα, το πεδίο βαρύτητας και η δομή ή η γεωμετρία του χώρου ταυτίζονται. Στις εξισώσεις πεδίου του Einstein εκφράζονται με την ίδια μαθηματική ποσότητα. Λέει σχετικά ο Einstein: «Είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε την ύλη σαν σύνθεση των περιοχών του χώρου, όπου το πεδίο εμφανίζει μιαν ιδιαίτερη ένταση. Σε αυτό το νέο είδος φυσικής δεν υπάρχει θέση για το πεδίο και την ύλη. Η μόνη πραγματικότητα είναι το πεδίο». Η ανακάλυψη πως η μάζα δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά μια μορφή ενέργειας μας υποχρέωσε να μεταβάλουμε ριζικά τις απόψεις μας ως προς τα σωματίδια. Στη σύγχρονη φυσική, η μάζα δεν συνδέεται πλέον με την υλική ουσία, και, κατά συνέπεια, τα σωματίδια δεν θεωρούνται πλέον σαν τα θεμελιώδη συστατικά της ύλης, αλλά σαν συμπυκνώσεις ενέργειας. Τα σωματίδια δεν πρέπει να απεικονίζονται σαν στατικά τρισδιάστατα αντικείμενα, σαν αναρίθμητες μικροσκοπικές μπαλίτσες ή κόκκοι άμμου, αλλά σαν τετραδιάστατες οντότητες του χωροχρόνου. Από την άποψη του χώρου μοιάζουν με αντικείμενα που διαθέτουν κάποια μάζα, ενώ από την άποψη του χρόνου μοιάζουν περισσότερο σαν εξελικτικές διαδικασίες που απαιτούν την αντίστοιχη για την πραγματοποίησή τους ενέργεια. Η θεωρία των κβάντα απέδειξε ότι τα σωματίδια δεν είναι απομονωμένοι κόκκοι ύλης, αλλά πρότυπα πιθανοτήτων, δεσμοί ενός αδιάσπαστου κοσμικού πλέγματος. Η θεωρία του πεδίου, που μας προτείνει η σύγχρονη φυσική, μας υποχρεώνει να εγκαταλείψουμε την κλασσική διάκριση ανάμεσα στο κενό και στην ύλη, μάλιστα δε από τη στιγμή που αποδείχθηκε πως τα στοιχειώδη σωματίδια μπορούν να γεννηθούν αυθόρμητα από το κενό, χωρίς την παρουσία νουκλεονίου ή άλλου ισχυρού σωματιδίου. Το κενό δεν είναι κενό! Αντίθετα περιέχει έναν απεριόριστο αριθμό σωματιδίων που δημιουργούνται και εξαφανίζονται ασταμάτητα. Μια βουδιστική σούτρα λέγει: «Η μορφή είναι το κενό, το κενό είναι η μορφή. Το κενό δεν διαφέρει από τη μορφή, η μορφή δεν διαφέρει από το κενό. Ό,τι είναι το κενό είναι και η μορφή, ό,τι είναι η μορφή είναι και το κενό!». Το κενό είναι στην πραγματικότητα ένα ολοζώντανο κενό! Οι περισσότεροι σύγχρονοι φυσικοί θεωρούν την ανακάλυψη του δυναμικού χαρακτήρα του κενού σαν τη σημαντικότερη στην ιστορία της επιστήμης. Το κενό έπαψε να θεωρείται σαν το παθητικό και αμέτοχο πλαίσιο της διαδραμάτισης των φυσικών φαινομένων και αναγνωρίστηκε σαν μια δυναμική κατάσταση πρωταρχικής σημασίας. «Όποιος μάθει πως το μεγάλο κενό είναι γεμάτο από τσι, καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει ανυπαρξία» (Τσανγκ Τσάι). Όταν είμαστε υγιείς δεν αντιλαμβανόμαστε τα διαφορετικά μέρη του σώματός μας, αλλά αντιλαμβανόμαστε το σώμα μας σαν ένα αδιάσπαστο σύνολο. Η αντίληψη αυτή δημιουργεί το αίσθημα της υγείας και της χαράς.
Σύμφωνα με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας, οι γεωμετρικές ιδιότητες του χώρου δεν είναι ανεξάρτητες, επηρεάζονται από την ύλη. Συνεπώς δεν υπάρχει ζήτημα, στον κόσμο μας, ακριβούς ισχύος της Ευκλείδειας γεωμετρίας. Είναι όμως δυνατό ο κόσμος μας να διαφέρει λίγο μόνον από έναν κόσμο Ευκλείδειο, και η υπόθεση αυτή είναι πολύ πιθανή διότι ακόμη και μάζες του μεγέθους του Ήλιου μας έχουν μια πολύ περιορισμένη επίδραση στη μετρική του περιβάλλοντος διαστήματος. Θα μπορούσαμε να φανταστούμε τον κόσμο μας, πως συμπεριφέρεται, από γεωμετρικής άποψης, σαν μια επιφάνεια ακανόνιστα καμπυλωτή στη λεπτομέρεια, αλλά που δεν ξεφεύγει πουθενά με υπολογίσιμο τρόπο από ένα επίπεδο, όπως για παράδειγμα η επιφάνεια μιας λίμνης ταραγμένης από μικρά κύματα. Ο υπολογισμός δείχνει πως αν η ύλη ήταν ομοιόμορφα κατανεμημένη, ο κόσμος θα έπρεπε αναγκαία να είναι σφαιρικός (ή ελλειπτικός). Επειδή όμως η ύλη είναι στη λεπτομέρεια ανώμαλα καταμερισμένη, ο πραγματικός κόσμος ξεφεύγει στην πραγματικότητα από το σφαιρικό σχήμα, θα είναι σχεδόν σφαιρικός. Θα πρέπει όμως απαραίτητα να είναι πεπερασμένος αλλά όχι περιορισμένος. Πράγματι, υπάρχει δυνατότητα ενός πεπερασμένου κόσμου και εντούτοις μη περιορισμένου. Ας θυμηθούμε τους κόσμους των δύο εντόμων: Για την ψείρα που ζει στη σφαίρα ο κόσμος είναι πεπερασμένος και εν τούτοις χωρίς όρια! Αυτή η σφαιρική επιφάνεια της ψείρας είναι δύο διαστάσεων. Εύκολα πειθόμαστε ότι το σφαιρικό διάστημα με τρεις διαστάσεις είναι τελείως ανάλογο μ' αυτό των δύο διαστάσεων. Είναι περιορισμένο, αλλά δεν έχει άκρη (όρια). Συμπεραίνεται από αυτά που είπαμε ότι κλειστά διαστήματα χωρίς όρια είναι δυνατά. Ανάμεσα σ' αυτά, το σφαιρικό διάστημα (ή ελλειπτικό) διακρίνεται για την απλότητά του, δεδομένου ότι όλα τα σημεία είναι ισοδύναμα.
Φυσικά µαζί µε τις εξηγήσεις για το φως, το χρόνο και τη βαρύτητα, εκτενείς εξηγήσεις και παραδείγµατα δίδονται για την περίφηµη εξίσωση που θέτει σε αναλογία τη µάζα µε την ενέργεια. Η σχάση και η σύντηξη του ατόµου ως πρακτικές αποδείξεις της έκλυσης ενέργειας, που προβλέπει η εξίσωση Ε=mc2, οδηγούν αναπόφευκτα τη σκέψη στην ατοµική βόµβα. Το 1939 ο Αϊνστάιν στέλνει στον πρόεδρο των Ηνωµένων Πολιτειών Φράνκλιν Ρούσβελτ ένα γράµµα µε το οποίο τον προειδοποιεί ότι οι ναζί µπορεί να δουλεύουν για την κατασκευή της ατοµικής βόµβας, πρακτικά δυνατή πια µετά τη σχάση ενός ατόµου ουρανίου σε εργαστήρια του Βερολίνου το 1938. Κατά πόσο αυτό το γράµµα επιτάχυνε ή επηρέασε και µε κάποιο τρόπο το περίφηµο σχέδιο Μανχάταν είναι άγνωστο. Ένα χρόνο αργότερα ο Αϊνστάιν γίνεται Αµερικανός πολίτης, αλλά, όταν το σχέδιο Μανχάταν ξεκινάει µε απόλυτη µυστικότητα, του απαγορεύεται η συµµετοχή, και ακόµη απαγορεύεται στους συµµετέχοντες επιστήµονες η επικοινωνία µε τον πατέρα της θεωρίας που έµµεσα έκανε τελικά τη βόµβα δυνατή.Μετά την έκρηξη στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίµα και την ατοµική απειλή που άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα ως χαρακτηριστικό της νέας εποχής, ο Αϊνστάιν µετάνιωσε ακόµα και για την έµµεση συµµετοχή του στην κατασκευή της βόµβας µε το γράµµα προς τον πρόεδρο: «… αν ήξερα ότι οι Γερµανοί δεν θα καταφέρουν να φτιάξουν την ατοµική βόµβα δεν θα είχα κάνει τίποτα», δήλωσε σε µια συνέντευξη στο περιοδικό « Newsweek».Με µια έντονη πίστη στην ειρήνη και στη συναδέλφωση των λαών, ο Αϊνστάιν είχε δράσει υπέρ των πιστεύω του ήδη πριν από τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο. Το 1914 είχε υπογράψει το «Μανιφέστο προς τους Ευρωπαίους» κατά του γερµανικού µιλιταρισµού µαζί µε τέσσερις µόλις άλλες υπογραφές, ενώ το 1925 υπογράφει µαζί µε τον Γκάντι µια δήλωση κατά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας.
Μιλώντας στη Γαλλική Φιλοσοφική Εταιρεία το 1922, ο Αϊνστάιν έλεγε: «Αν η θεωρία μου για τη σχετικότητα αποδειχθεί επιτυχής, η Γερμανία θα με διεκδικεί ως Γερμανό και η Γαλλία θα διακηρύσσει ότι είμαι πολίτης του κόσμου. Αν τυχόν η θεωρία μου αποδειχθεί αναληθής,η Γαλλία θα λέει ότι είμαι Γερμανός και η Γερμανία θα διακηρύσσει ότι είμαι Εβραίος»Λένε ότι κάποτε όταν του παρουσίασαν ένα βιβλίο με τίτλο "Εκατό συγγραφείς κατά του Einstein", είπε: "Αν είχα κάνει λάθος, ένας συγγραφέας θα ήταν αρκετός".Σε μια ανταλλαγή επιστολών με τον Αυστριακό Ψυχίατρο Sigmund Freud, ο Einstein υπέδειξε ότι ο κόσμος πρέπει να έχει μια έμφυτη, άκρατη επιθυμία για μίσος και καταστροφή. Ο Φρόϋντ συμφώνησε προσθέτοντας ότι ο πόλεμος είναι ένα βιολογικό σύνδρομο εξαιτίας των ενστίκτων αγάπης-μίσους των ανθρώπων και ότι η ειρήνη είναι μια ιδιοσυγκρασία που σχετίζεται άμεσα με τον υψηλό βαθμό πολιτιστικής ανάπτυξης του Einstein . Αυτή η ανταλλαγή επιστολών δεν ήταν παρά ένας μόνο από τους πολλούς φιλοσοφικούς διαλλόγους του Einstein με φημισμένους ανθρώπους της εποχής του.«Η επιστήμη κατηγορήθηκε για κατώτερη ηθικότητα, αλλά αυτή η κατηγορία είναι άδικη. Η ηθική συμπεριφορά του ανθρώπου μπορεί να βασίζεται αποτελεσματικά στην συμπάθεια, στην ανατροφή και στους κοινωνικούς δεσμούς, δεν είναι απαραίτητη η θρησκευτική βάση. Θα ήταν σίγουρα πολύ μικρόχαρος ο άνθρωπος που θα περιοριζόταν από το φόβο και την τιμωρία ή την ελπίδα της μετά θάνατον ανταμοιβής».«Μόνο το κοσμικό θρησκευτικό συναίσθημα είναι το ισχυρότερο και ευγενέστερο κίνητρο για την επιστημονική έρευνα. Η θρησκεία των απλών ανθρώπων είναι διαφορετική από των επιστημόνων. Για τους απλούς ανθρώπους ο Θεός είναι ένα Όν που ελπίζουν να επωφεληθούν από την καλοσύνη του, και που φοβούνται την τιμωρία του».«Το θρησκευτικό όμως συναίσθημα των επιστημόνων παίρνει τη μορφή ενός παράφορου θαυμασμού του φυσικού νόμου που αποκαλύπτει μια ανώτερη διάνοια.»«Πιστεύω στον θεό του Σπινόζα, που αποκαλύπτει τον εαυτό του στη σοφή αρμονία του κόσμου, και όχι σ` έναν θεό που ασχολείται με τις τύχες και τις πράξεις των ανθρώπων». «Θέλω να ξέρω τις σκέψεις του Θεού. ΄Ολα τα άλλα είναι λεπτομέρειες».«Δεν υπάρχει τίποτα το θεϊκό στην ηθική. Είναι μια καθαρά ανθρώπινη υπόθεση».Αρνούμενος σαφώς τον αθεϊσμό, ο Einstein διατύπωνε μια πίστη στον «Θεό του Σπινόζα που αποκαλύπτει τον εαυτό του στην αρμονία του όλων όσων υπάρχουν στον Κόσμο». Ό Αϊνστάϊν ανήκει ίσως στούς επιστήμονες Θεολόγους πού ψάχνουν νά αποδείξουν μέ «λογική» τόν ευφυή σχεδιαστή τού σύμπαντος. Μήν ξεχνάμε πώς όσο επιστήμων καί νά ήτο ό Αϊνστάϊν, άλλο τόσο ήτο καί εβραίος. Έως σήμερα ή αντιπαλότητα θρησκείας καί επιστήμης εκφραζόταν μέ τήν διάσταση απόψεων γιά τήν δημιουργία τού σύμπαντος καί τού ανθρώπου, μεταξύ τών γραφών καί τής θεωρίας τής εξελίξεως. Τό 1802 ό Θεολόγος William Paley διατύπωσε τήν θεωρία τού ευφυούς Θεού. Ή εκκλησία σιγά σιγά προσαρμόζεται στίς σύγχρονες ανακαλύψεις, έως τήν κατάκτηση τού διαστήματος, λέγοντας : «Δείτε τί έκανε ό παντοδύναμος Θεός». Τό Ιερατείο μήν μπορώντας νά τά βάλλει μέ τήν σύγχρονη επιστήμη, ασπάσθηκε τήν ερμηνεία καί εκλαϊκεύοντάς την είπε : «τό σύμπαν λόγω τής άφθαστης τελειότητος καί θαυμαστής λειτουργικότητάς του, αποδεικνύει τήν ύπαρξη κάποιου ανώτατου όντους, κάποιου ευφυούς σχεδιαστού». Κατόπιν αρχίζει τό ψεύδος καί ή απάτη τών ιερατείων. Όπου έβλεπαν τήν λέξη Θεό από επιστήμονες έτρεχαν νά τόν χρησιμοποιήσουν. Γιά παράδειγμα : ό St. Hawking στό βιβλίο του Μαύρες Τρύπες λέγει «σήμερα είναι έν γένει αποδεκτό, ότι ή εξέλιξη τού σύμπαντος διέπεται από ωρισμένους νόμους. Οί νόμοι αυτοί ΙΣΩΣ νά θεσπίσθηκαν από τόν Θεό, πάντως απ’ότι φαίνεται εκείνος δέν ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ στήν λειτουργία». Γιά τό Ιερατείο όμως αυτή ή φράση σημαίνει ότι υπάρχει Θεός έκανε τά πάντα, ενώ συγχρόνως επεμβαίνει καί κάνει θαύματα όπου θέλει όποτε θέλει. Ενώ στό τέλος τής ζωής τού ανθρώπου οί νόμοι πάλι θά αλλάξουν καί θά αναστηθούν οί πάντες. Βλέπουμε τήν απάτη τών θρησκειών καί τήν γελοιοποίηση των, κλέβοντας καί χρησιμοποιώντας ότι θέλουν γιά νά εξυπηρετήσουν τούς Πανηλίθιους οπαδούς τους πού δέν γνωρίζουν σήμερα τόν 21ον αιώνα γιατί βρέχει ή γιατί τό παλαιό ημερολόγιο έχει σφάλμα.
Είναι φανερό πώς πρέπει νά αποκτήσουμε επιστημονική γνώση τών πρωταρχικών αιτιών. Οί αιτίες είναι τέσσερις : ή μορφή Material cause, ή ύλη Formal cause, ή δρώσα δύναμις Efficient cause καί ό σκοπός Final cause(Αριστοτέλης, Μετά τά φυσικά, Α20.3). Αυτήν τήν φυσική νομοτέλεια οί Θρησκείες προσπαθούν νά αλλάξουν, αντικαθιστώντας τά μέτρα αυτά μέ τήν υπερβαντική απροσδιοριστία. Ή θεωρία τής εξελίξεως είναι καί ή σύγχρονη κοσμολογία καθορίζουν ότι ή γή καί οί πλανήτες προήλθαν έκ τών πυρακτωμένων νεφελωμάτων τά οποία αποτελούσαν τήν έν δυνάμει αόρατη κυματοειδή ενέργεια ή οποία μετετρέπη κατά τήν Αριστοτελική ενδελέχεια σέ υλική μάζα τής γής καί τών πλανητών. Ή περαιτέρω εξέλιξη τής άβιας ύλης γής σύμφωνα μέ τούς φυσικούς νόμους τής αυτοοργανώσεως μετετράπη σέ έμβια καί εξελίχθη στό φυτικό, ζωικό καί τελικά στό βασίλειο τού homo sapiens.

Ή ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΘΕΟΥ ΘΑ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΚΩΤΕΡΟ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ ΝΟΜΟ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ LAVOISIER

Τόν lavoisier τόν καταδίκασε ό Πάπας γιά τόν νόμο αυτό , ώς τήν βαρύτερη βλασφημία εναντίον τής βίβλου. Επίσης ή εκκλησία δέν μάς λέγει, αφού είναι εναντίον τής εξελίξεως τού Ηρακλείτου,τού Αριστοτέλους καί τού Δαρβίνου, τί συμβαίνει μέ τά παραδείγματα από τό ζωικό βασίλειο καί τόν άνθρωπο, τού Νόμου Λαμάρκ περί μεταβιβάσεως τών επίκτητων ψυχικών καί πολιτιστικών ιδιοτήτων. Ή φιλοσοφική ερμηνεία τού Ηρακλείτειου λόγου διά μέσου τών αιώνων, αποτελεί τό τέλειο συμπύκνωμα τής πρό-Σωκρατικής φιλοσοφικής σκέψεως τών Ιώνων φιλοσόφων, πού ήτο οί ερμηνευταί καί ή γενεσιουργός δύναμις, ή ουσία τής ειμαρμένης ή οποία διατρέχει τόν συμπαντικό χώρο, τό σπέρμα τής δημιουργίας καί τήν ικανότητα τού ανθρώπου γιά τήν κατανόηση τών νόμων πού διέπουν τήν λειτουργία τής φύσεως (Ηράκλειτος απ.1 2 30, τ8ος).
«....έν αρχή ήν ό λόγος (λέγει ό Ιωάννης Α΄1-3) καί ό λόγος ήν πρός τόν Θεόν
καί Θεός ήν ό λόγος ... καί διαυτού τά πάντα εγένετο...»
Ή Αιτία τού Αριστοτέλη δέν μπορεί νά εξαφανισθή όσο καί άν κλέψουν καί άν παραχαράξουν οί Θρησκείες. Ό Θεός μπορεί νά είναι ότι θέλει καί λόγος καί άνδρας καί μάγος καί άγγελος κτλ, αλλά ό λόγος δέν είναι Θεός. Ό λόγος είναι Αιτία. Οί πιό αγράμματοι Έλληνες από τήν Κρήτη έως τόν Έβρο, λέγουν : «Γιά ποιόν λόγο κλαίς ;» καί φυσικά εννούν γιά ποιά Αιτία κλαίς, κύριοι κλέφτες καί απατεώνες παπάδες. Ό καθηγητής τής Οξφόρδης Rich Dawkins λέγει : «....ή ψευδαίσθηση τού Θεϊκού σχεδιασμού δημιουργείται κυρίως από τήν βαθμιαία άθροιση μικρών βελτιώσεων, πού φθάνουν σέ επίπεδα πολυπλοκότητας καί κομψότητας...αυτός είναι ό λόγος γιά τόν οποίον ή εξέλιξη μπορεί μέ τόσο έξοχο τρόπο νά εξηγήση τήν ζωή , ενώ ούτε ή τύχη ούτε ό Θεϊκός σχεδιασμός μπορούν νά κάνουν κάτι τέτοιο». Σέ αυτήν τήν λεπτομέρεια έγκειται ή σπουδαία προσφορά τού Dawkins στήν περαιτέρω τελειοποίηση τής θεωρίας τής εξελίξεως, ή οποία απορρίπτει τήν τυχαία επιλογή τών γονιδίων στήν προσαρμογή τού ανθρώπου σέ ένα μεταβαλλόμενο καί εχθρικό ενίοτε περιβάλλον. Διαφυλάττεται έτσι ή αρχή τής αναγκαιότητας (Necessity) στήν φύση ώς απόρροια τών αδήριτων φυσικών νόμων.
Πρώτος πάντως πού μίλησε γιά μετατροπή τής μάζας σέ ενέργεια ήτο ό Αναξίμανδρος : «αρχή καί στοιχείον τών όντων είναι τό άπειρον, διότι έξ αυτού όλα γόνονται καί όλα φθείρονται». Τήν θεωρία τού Αναξιμάνδρου επανέφερε ό Λεμπόν στίς αρχές τού 20ου αιώνα, στό βιβλίο του ή «Ψυχολογία τής Μάζας». Μερικά χρόνια αργότερα τόν τύπο τού Αϊνστάϊν διατύπωσε ό Γερμανός φυσικός Χάζερνελ, ενώ ό Αϊνστάϊν άπ ότι φαίνεται βρήκε έτοιμο έδαφος. Εναντίον τού Αϊνστάϊν καί αυτής τής θεωρίας όπως εκείνος θέλει νά τήν παρουσιάζει, αντιτίθονται οί Αιγινίτης καί Γκεζερλής από Έλληνες, ενώ ό Γερμανός Μάξ Φόν Λάουε είπε ότι θά πρέπει νά αναπτύξουμε μία άλλη θεωρία μή Ευκλείδιο, πού νά έχει 4 διαστάσεις γιά νά ισχύει ή θεωρία τής σχετικότητας, καί όχι νά πάρουμε τήν θεωρία τού Ευκλείδη μέ τίς 3 διαστάσεις καί νά προστέσουμε τόν χωρόχρονο. Ή θεωρία τής σχετικότητας δέν έχει κλείσει ακόμα. Σήμερα ό χωρόχρονος δέν είναι πλέον παραδεκτός. Ό Παρμενίδης καί ό Ζήνων φαίνεται σήμερα νά έχουν δίκιο. Ό ίδιος ό Αϊνστάϊν πρός τό τέλος τής ζωής του, διατύπωσε αμφιβολίες γιά τήν ακρίβεια τής θεωρίας του. Έως σήμερα κανένας δέν μπορεί νά απαντήση γιά τό τί είναι ό χρόνος καί γιά τό άν υπάρχει. Τό ταξείδι τού Αϊνστάϊν στόν Α΄Κενταύρου καί ό γυρισμός πού θά τόν φέρει νεώτερο από τόν δίδυμο αδελφό του, γιατί νά διαφέρει από τόν Αχιλλέα καί τήν χελώνα τού Ζήνωνος ή τό βέλος πού δέν εκτοξεύεται από τό τόξο κτλ. Οί Έλληνες μιλούσαν γιά μία γενικευμένη θεωρία χωρίς περίτεχνες μαθηματικές εξισώσεις, αλλά μέ τήν άσκηση τού νού πού παρήγαγε γνήσια φιλοσοφική σκέψη. Αλλά αυτοί οί Έλληνες δέν παραδέχοντο τήν ύπαρξη τού χρόνου όπως πολύ σύγχρονοι επιστήμονες, κάνοντας τόσα λάθη τούς τελευταίους αιώνες.
Ό Μακρόκοσμος καί ό Μικρόκοσμος είναι ένα καί τό αυτό. Ή μεγάλη πολυπλοκότητα μιάς ομάδος γαλαξιών προέκυψε από ένα κβαντοτεμαχίδιον πού δέν είχε υποδομή (Ορφέας, Όμηρος, Ηράκλειτος, Πυθαγόρας, Λεύκιππος, Δημόκρητος, Πλάτων, Αριστοτέλης). Ό Νόμος τών κύκλων διαυπώθηκε στήν Πολιτεία τού Πλάτωνος. Αγώνας μεταξύ δυνάμεως βαρύτητας καί τής τάσεως τής Αταξίας είναι συστήματα τής φυσικής. Τό μέγεθος τής αταξίας τής φυσικής είναι τό περιεχόμενό της σέ εντροπία. Ή Βαρύτητα τείνει νά έλκη πράγματα καί νά δημιουργή δομές τής φυσικής. Ή παραγωγή εντροπίας επιδρά αντιθέτως καί προσπαθεί νά φέρη τά συστήματα τής φυσικής σέ κατάσταη αταξίας καί νά διαμοιράση αυτά χωρικά σέ μεγάλες εκτάσεις. Ολόκληρο τό δράμα τής φυσικής παίζεται στήν αλληλεπίδραση τών δύο αυτών τάσεων. Ή ισορροπία μεταξύ τής εντροπίας καί τής βαρύτητας καθορίζει τήν δομή όλων τών αστέρων. Ό ανταγωνισμός τών δύο αυτών δυνάμεων αποτελεί καί τήν μηχανική παραγωγή αστέρων πλανητών, γαλαξιών καί άλλων μεγαλυτέρων δομών τού σύμπαντος. Επειδή στόν μεγαλύτερο αυτόν πόλεμο μεταξύ τής βαρύτητας καί τής εντροπίας οί εκάστοτε νίκες είναι περαστικές καί ποτέ τελικές, ποτέ δέν κλείνει ό κύκλος σχηματισμού αστροφυσικών υποδομών. Ό Πυθαγόρας ανακάλυψε πώς δημιουργήθηκε τό Σύμπαν γεωμετρικά καί ενεργειακά καί διατύπωσε τούς νόμους συνθέσεως καί αποσυνθέσεως αυτού. Έδωσε Μαθηματικούς νόμους γιά τίς αποστάσεις τών τροχιών τών πλανητών. Μίλησε γιά τήν διαστολή τού Σύμπαντος τήν οποία καί υπολόγισε, μίλησε γιά πεπερασμένο Σύμπαν, τό οποίο καί υπολογίζεται, μίλησε γιά ύπαρξη Ουρανίου Κανάβου συντεταγμένων καί γιά αστροφυσική, μίλησε γιά τήν ύπαρξη ειδικών σφαιρικών μηνίσκων στά Σύμπαντα (Μαύρες τρύπες). Μίλησε γιά υποατομική φυσική καί γιά φυσική υψηλής ενέργειας καί γιά δονούμενο Σύμπαν καί μάς έδωσε τό περίφημο σχέδιο τής Μελωδίας τής Αρμονίας τών Ουρανίων Συμπάντων.
Ακτίνες – γ 0,1 Α
Ακτίνες Rontgen 10 Α
Υπεριώδες 1000 Α
Ορατό φώς 4000-7000Α
Υπέρυθροι 10μ Μ – 100μ Μ
Ραδιοκύματα 1cm -10 cm

Αν και το φώς κινείται με πολύ μεγάλη ταχύτητα, το φώς που εκπέμπουν οι αστέρες ταξιδεύει ένα σημαντικό χρονικό διάστημα για να φθάσει στη γή. Γιά παράδειγμα το φώς του ηλίου, του πλησιέστερου αστέρα, ταξιδεύει 8 λεπτά για να φθάσει σε εμάς. Έτσι όταν παρατηρούμε μακρυνούς γαλαξίες, τους βλέπουμε όπως ήταν στο παρελθόν, γιατί λόγω της αποστάσεως το φώς των χρειάστηκε αρκετές χιλιάδες χρόνια γιά να φθάσει στην γή. Τα πιό απομακρυσμένα ουράνια σώματα που γνωρίζουμε είναι τα κβάζαρς, που η ακτινοβολία τους χρειάστηκε εκατομμύρια χρόνια για να φθάσει στην γή. Οι αστρονόμοι μελετούν τα κβάζαρς γιά να αντλήσουν πληροφορίες σχετικά με τα αρχικά στάδια του σύμπαντος, γιατί το φώς τους ταξείδεψε πολλά εκατομμύρια χρόνια για να φθάσει στη γή και συνδέονται με τα κέντρα των γαλαξιών και τους πυρήνες. Τα τμήματα του σύμπαντος απο τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε τις πιό χρήσιμες πληροφορίες, δεν μπορούμε ακόμα να τα παρατηρήσουμε αποτελεσματικά.
Οι γαλαξίες είναι δομικές μονάδες του σύμπαντος. Μεγάλες συγκεντρώσεις αστέρων και αερίων που συγκροτούνται μεταξύ των με δυνάμεις βαρύτητος. Ο δικός μας γαλαξίας είναι ένας απο τους αναρίθμητους που συγκροτούν το σύμπαν. Με γυμνό μάτι μπορούμε να παρατηρήσουμε μόνο τους γαλαξίες που βρίσκονται πολύ κοντά στον δικό μας. Μοιάζουν με φωτεινές κηλίδες, αλλά το φώς των είναι συνδιασμός του φωτός εκατομμυρίων αστέρων. Μεμονωμένοι αστέρες μπορούν να παρατηρηθούν μόνο στους πλησιέστερους γαλαξίες. Ορισμένες φορές σε απομακρυσμένους γαλαξίες παρατηρούμε αστέρες που εκρήγνυνται, τα σούπερ-νόβα. Επειδή είναι δύσκολο να παρατηρηθούν μεμονωμένοι αστέρες, οι αστρονόμοι μελετούν ιδιότητες ολοκλήρων ομάδων αστέρων. Ο γαλαξίας μας είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας και περιστρέφεται αργά γύρω απο το κέντρο. Άλλοι έχουν σχήμα δίσκου, ελλειπτικό, κλειστό σπειροειδές.
Ο G.Karo το 1929 διεπίστωσε απο αρχαιολογικά ευρήματα, πώς οι Σπείρες ήταν γνωστές στους αρχαίους Έλληνες απο τους Μινωίτες και Μυκηναίους έως την Κλασσική Εποχή. Παντού οι καλλιτέχνες σχεδίαζαν επίμονα σπείρες. Όχι μόνο σε αγγεία και λίθους αλλά και σε σφραγίδες, τοίχους, κίονες και κυρίως με συρμάτινες διακοσμήσεις.Οι μορφές που λαμβάνει η Μυκηναική σπείρα είναι :

1. Σπείρα απλή αριστερόστροφη ή δεξιόστροφη.
2. Διπλή σπείρα και διπλή κλειστή σπείρα.
3. Δίσπειρον < δίς+ σπείρα, δίσπειρον έν σειρά και δίσπειρον στο επίπεδο.
4. Μαίανδρος. Ωνομάσθηκε απο την ημιτονοειδή ροή του ποταμού της ιωνίας, όπως οι ποταμοί Σκάμανδρος και Ακάλανδρος. Αλλά το σχήμα του Μαίνδρου προήλθε απο το δίσπειρον έν σειρά, μετατρέποντας τις καμπύλες σε ευθείες. Αυτό έγινε κατά την γεωμετρική περίοδο 1100π.χ. και έκτοτε καθιερώθηκε. Υπάρχει και Μαίανδρος σύνθετος.
5. Τετραπλή σπείρα
6. Τετραπλό δίσπειρον και έν σειρά ή στο επίπεδο.
7. Τετρακτύς ( Σβάστικα). Είναι ή ευθυγράμμιση της τετραπλής σπείρας. Υπάρχουν και σβάστικες έν σειρά και στο επίπεδο.





Χρησιμοποιώντας οι Μυκηναίοι τέτοια σχήματα κατάφερναν να μην επαναλαμβάνουν ποτέ τον εαυτό των. Σε καμία περίπτωση δεν συμβόλιζαν Θεό ή κάτι το θρησκευτικό και αρχικά δεν ήσαν ούτε διακοσμητικά. Τί ήσαν τελικά τα ανύπαρκτα στην καθημερινή ζωή σχήματα. Εκτός απο το σαλιγκάρι που διαθέτει την απλή σπείρα, η φύση δεν δημιούργησε άλλες μορφές σπειρών. Αυτές υπάρχουν στον μακρόκοσμο. Σε πολλές περιπτώσεις έχουμε ομοιώτητες σχημάτων γαλαξιών με σχέδια Προανακτορικά έως και Μυκηναικά. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει με τον μικρόκοσμο που εμφανίζεται σε σπείρες. Πλήν της ημιτονοειδούς κινήσεως των σωματιδίων – κυμάτων έχομε την ζωή να εκφράζεται σε οργανικές ενώσεις DNA,RNA με ελικοειδή μορφή και μάλιστα της διπλής έλικος. Στον μακρόκοσμο όλα τα ουράνια σώματα, όπως οι πλανήτες του συστήματός μας δεν κινούνται μόνον επί ελλειπτικών τροχιών, αλλά μαζί με τον ήλιο κινούνται πρός τον αστερισμό του Ηρακλέους, άρα επί ελικοειδούς τροχιάς. Στην αρχαϊκή περίοδο υπάρχει η διπλή έλιξ υπό μορφή κηρυκείου του Ερμή ή ή μόνη έλιξ ώς όφις ελισσόμενος στη βακτηρία του Ασκληπιού ή Πύθων κ.α. Από την νεολιθική εποχή 4500π.χ. παρουσιάζεται η διπλή έλιξ. Οι σπείρες και οι έλικες έρχονται και ξανάρχονται στην μνήμη των Ελλήνων μέσω της τέχνης των Μινυών, Μινωιτών, Μυκηναίων καί Κυκλαδιτών σαν μία κραυγή αυτών που θυμούνται κάτι, αλλά που δεν το καταλαβαίνουν πλέον. Σέ κάποιες γνώσεις των έχουν κρατηθεί τέτοιες αναμνήσεις, χωρίς νόημα πλέον. Η αποκάλυψη των πολιτισμών που κατείχαν την γνώση είναι εξαιρετικά δύσκολη, λόγω των πολλών ανασκαφών που πρέπει να γίνουν και των γεωλογικών αλλαγών.
Παρατηρώντας τον νυχτερινό ουρανό βλέπουμε κάτι φωτεινά σημεία. Είναι φωτεινές αέριες σφαίρες διασκορπισμένες στο διάστημα. Ένα κοινό γνώρισμα όλων είναι ότι η ενέργεια και το φώς των, παράγεται με πυρηνικές αντιδράσεις. Το φώς των που τρεμοπαίζει είναι ένα φαινόμενο που οφείλεται κυρίως στην ατμόσφαιρα της γής. Υπάρχουν περίπου 6000 αστέρες που είναι τόσο φωτεινοί ώστε παρατηρούνται με γυμνό μάτι. Οι φαινομενικές κινήσεις των αστέρων επαναλαμβάνονται περιοδικώς με μαθηματική ακρίβεια και ως έκ τούτου ο ουρανός μπορεί να θεωρηθεί σάν ένα ακριβέστατο φυσικό χρονόμετρο. Σε αρχαία Ελληνικά γραπτά αναφέρονται πολλές παρατηρήσεις του ουρανού, μερικές απο τις οποίες αποκαλύπτουν, ότι αποτελούν πανάρχαιες ενδείξεις αυτού του χρονομέτρου, που ανάγονται σε πολύ μακρινές εποχές ανεπτυγμένης διανοήσεως στον Ελληνικό χώρο. Στους στίχους Χ,25-31 της Ιλιάδος που αναφέρουν ότι «Ο Κύων Ωρίωνος ανατέλλει την οπωρήν». Αυτό συνέβαινε στην Τρωάδα την 18ην χιλιετία, σύν-πλήν 3000 χρόνια. Επίσης απο στίχους του Ησιόδου που συμβουλεύουν να αρχίζει ο θερισμός όταν ανατέλλουν οι πλειάδες, προσδιορίζεται ότι αυτή η γεωπονική οδηγία είναι πανάρχαια, διότι ίσχυε στην Ελλάδα περί το 22000 π.χ. Στο έργο «Έργα και ημέραι» γράφει : «αί δή τοι νύκτες τε και ήματα τεσσαράκοντα κεκρύφαται, αύτις δέ περιπλομένου ενιαυτού φαίνονται τα πρώτα χαρασσομένου σιδήρου» οί πλείαδες δηλ. επί σαράντα νύκτες και ημέρες κρύβονται και πάλι με το πέρασμα του χρόνου πρωτοεμφανίζονται όταν χαράζει. Οι στίχοι αυτοί μνημονεύουν, ότι άλλοτε οι πλειάδες απεκρύπτοντο στον ελληνικό ουρανό επί 40 ημερόνυχτα κάθε έτος. Τώρα στον ουρανό των Αθηνών οι πλειάδες αποκρύπτοντο μόνο επί οκτώ περίπου διαδοχικά ημερόνυχτα και μάλιστα απο το λυκόφως της 15 Μαίου οπότε δύουν, μέχρι τα χαράματα της 23 Μαίου (30ης ημέρας πρό της θερινής τροπής του ηλίου), όταν πρωτοεμφανίζονται στην διάρκεια του ετήσιου κύκλου.

Η διαφορά της διάρκειας αποκρύψεως απο τότε μέχρι τώρα οφείλεται στην μετάπτωση του άξονος της γής. Φαίνεται ότι αυτή η αστρονομική διαπίστωση έγινε απο κάποιον πανάρχαιο παρατηρητή του ουρανού και περιεσώθη μέχρι του Ησιόδου, ο δε ποιητής την συμπεριέλαβε στους στίχους, για να διαφυλάξει απο την λήθη του χρόνου, όπως έχει κάνει και με πολλές άλλες γνώσεις. Ανάλογες μαρτυρίες έχουμε γιά μεταβολή της αποκλίσεως των αστέρων : στούς στίχους της Ιλιάδος, Σ483-489 λέγεται «η Άρκτος η οποία παρατηρεί προσεκτικά τον Ωρίωνα είναι η μόνη που δεν λούζεται στον Ωκεανό, έξ’όλων των ουρανίων σωμάτων με τα οποία ο Ήφαιστος είχε διακοσμήσει την ασπίδα του Αχιλλέως». Οι στίχοι αυτοί υποδηλούν, ότι επί Ομήρου η Μεγάλη άρκτος ήτο αειφανείς στον Ελληνικό ουρανό, ενώ τώρα ώς γνωστόν οι τελευταίοι αστέρες της ουράς της δύουν στα γεωγραφικά πλάτη της χώρας μας. Τούτο οφείλεται στην έκτοτε βαθμιαία ελάττωση της αποκλίσεως των αστέρων της Μεγάλης άρκτου, ένεκα της μεταπτώσεως. Ο Άρατος γράφει (φαινόμενα,48) ότι οι Άρκτοι ήσαν αειφανείς : «πεφυλαγμέναι κυανέου ωκεανοίο».

No comments:

Post a Comment